Virus

woensdag 15 februari 2012

Het was te beschamend voor woorden. ‘Meneer, meneer!’ gilde de dame als een waar viswijf, ‘kunt u niet luisteren?’ Haar stem sneed pijnlijk door heel de etage heen; klanten keken verschrikt op. ‘Meneer, blijf eens staan! Meneer, meneer… Wat zullen we nou krijgen?’ Ziedend van woede volgde ze een man die nietsvermoedend tussen de schappen door zijn weg vond. ‘U moet betalen!’ gilde ze. In haar witte schort had ze de toiletten, háár toiletten achter zich gelaten. ‘Meneer!’ krijste ze. Toen keek de man verbaasd om. ‘U moet betalen, 30 cent.’ ‘I don’t understand you,’ stamelde de man. ‘You have to pay for the WC!’ antwoordde de toiletjuffrouw, een pitbull. ‘Dat mag u nooit meer doen! Ik zie u toch niet. Ik sta het koffieapparaat schoon te maken. Nee, dat vind ik niet leuk,’ zei de juffrouw van het restaurant op dezelfde etage. ‘Hoe kan ik nu weten dat u wilt afrekenen? Ik sta met mijn rug naar u toe. Ik sta hier bij de koffiebalie. Kijk, nu kom ik naar de kassa. Nu zie ik u, ziet u wel?!’ De man met een glas verse vruchtensap in zijn handen had geen woord gesproken. Hij was alleen maar naar de kassa gelopen, om dat glas af te rekenen. ‘Dat mag u nooit meer doen,’ sprak de kassière compleet van slag. ‘U moet er voortaan echt voor zorgen dat het prijskaartje er nog aan zit. Wat moet ik nu doen? Ik kan niets voor u doen. Zo kan ik toch niet werken. Nou ja, zeg. Wilt u dit nou kopen of niet?’ vroeg de kassajuffrouw bits, nog steeds dezelfde etage. De vrouw met een jengelend kind op haar arm knikte snel van ja. Ze had een stapeltje kleren naast de kassa neergelegd, maar de vrouw erachter was not amused. ‘Wat wilt u nu dat ik doen? Zo kan ik toch niet werken.’ Ik stond er bij en keek ernaar. En maakte snel dat ik wegkwam. Op deze etage heerste een kwaadaardig virus, dat kon niet anders.