Lift

donderdag 10 mei 2012

De jongste vond het volstrekt ongeloofwaardig, dat bericht. Dat kon nooit! Ik had het ook gelezen, onlangs in een ander blad. Een Japans bedrijf wil een lift bouwen richting de maan. Het ding komt aan supersterke kabels te hangen en gaat 96.000 kilometer de ruimte in. Niks Space Shuttle of raket, gewoon instappen, bovenste knopje drukken, en blijven staan (of zouden ze er een bankje in hebben?). Bijna halverwege kun je nog een colaatje pakken in een ruimtestation. De lift gaat 200 kilometer per uur, wat eigenlijk weer langzaam is, dus je moet minimaal drie weken vakantie nemen, wil je weer op tijd thuis zijn. Tja. Wie weet. Het zou kunnen. Er liggen ook oneindige kabels op de bodem van de oceaan. En als je het bovenste stuk van de kabel vastbindt aan een satelliet, kom je een heel eind. Moet die satelliet wel vreselijk hard stil blijven hangen. Eerlijk gezegd heb ik wat met liften. Mijn eerste, echte journalistieke achtergrondverhaal ging over een lift in een ministerie die zelf omhoog of omlaag ging. Drukte je voor de zevende etage, ging hij naar de derde. Niemand kon hem maken. Een lift met ziel. Best eng. Je zou er een film over kunnen draaien; nee, wel twee… Ik heb zelf ooit een Sjakiemoment uit de Chocoladefabriek mogen beleven toen ik in Engeland was, in een oud Londens hotel. Met een nog oudere stalen wiebellift. Mijn kamer lag op de derde verdieping, waarvan ik dacht de hoogste verdieping. Er bleken er nog drie boven te zitten. Toen ik het gammele hok instapte op weg naar mijn kamer, belde net iemand op de bovenste verdieping. Als een raket ging de lift naar boven, passeerde mijn etage en bleef eindeloos snel door stijgen. Ik kreeg het doodsbenauwd. Zag me al door het dak heen schieten, de eh… ruimte in. Achteraf dacht ik nog: dat was eigenlijk best leuk geweest. Nou gaat een Japanner met mijn idee aan de haal.