Paarden

vrijdag 11 mei 2012

Jij schrijft echte jongensboeken. Zei iemand laatst tegen me. Ja, dat kan best. “Jongensboeken”. Daar staat voor “spanning” en “avontuur”. Voor: geen gezemel, maar: stoer. Voor: ik los de problemen wel even op. Niet wauwelen, maar doen. Klopt. Daar is verder niets mis mee. Dat soort avonturen zijn leuk om te lezen. Liever de “Kameleon” dan “Marjoleintje van het pleintje”. Maar toch, ik zeg dat nou allemaal wel, maar daarmee loop ik de kans de helft van mijn lezerspubliek al bij voorbaat weg te zetten. Stom. Meisjes lezen ook boeken. Menig jeugdboekenschrijver zal in zijn spannende jongensboek dus een meisje introduceren om ook dat lezerspubliek te bekoren. De hoofdpersoon wordt verliefd. Of gaat met een meisje op avontuur. Hij wil er dan niets mee, maar tijdens de afloop wordt het toch zoenen. Zoiets. Nou heb ik begrepen dat meisjes gek zijn op paarden, “paardenmeisjesboeken” zijn niet aan te slepen, en iedere keer overweeg ik ergens in mijn boek een paard binnen te leiden. Klinkt goedkoop, geef het toe, maar meisjes blijken meer te lezen dan jongens, dus ik zal wel moeten. Alleen, het lukt me niet. Dat komt omdat ik in een ver verleden zelf paard heb gereden. Met een stel collega’s. Eerst in Amsterdam, later bij Hilversum. En dat viel niet mee. Om te beginnen zijn die beesten keihoog, en vervolgens kijken ze altijd schichtig. Als jij niet direct de leiding neemt, dan gaat ze letterlijk met jou aan de haal, heel vervelend. We waren met een groepje van tien; twee bleven er over. Ik en nog iemand anders. De rest was (er) afgevallen. De één had zijn rug gebroken, de ander was bang geworden, weer een ander had zijn schouderblad gebroken, er was iemand knoerthard tegen een hek gereden, achter een boom blijven hangen, afijn, ga zo maar door. Kortom, al snel ging van een ieder de voorkeur weer uit naar het ijzeren paard (auto), want daarvan kon je in ieder geval de motor uitzetten. Toen die ander en ik elkaar aankeken met een blik van “Wie wordt het volgende slachtoffer?” heb ik er de brui aan gegeven. Vandaar: geen paard in mijn boeken. Sorry dames. Die ander rijdt overigens nog steeds. Als een volleerd ruiter, waar ik op zonnige dagen op het strand heel jaloers op ben.