Thuis

zaterdag 12 mei 2012

Het meest indrukwekkende moment uit mijn leven overkwam me jaren geleden in Siberië. Ik reisde met mijn vrouw en mijn moeder dwars door de voormalige Sovjet Unie, van Moskou naar Peking, met de Trans Siberië Express. Een week lang dag en nacht in de trein. We stopten in de meest vreemde orde, voorzien van de meeste vreemde plaatsnamen. Op de meest vreemde tijden. Ook ’s nachts. En in zo’n nacht kroop ik stil mijn bed uit om even op het station te kijken. Het was totaal verlaten; zo ver ik keek geen mens te zien. Het was donker, en slierten mist slopen over onze trein alsof ze hem kwijt wilden maken. En ik dacht: als de trein nu vertrekt zonder mij, ik hier moederziel alleen achterblijf in deze wildvreemde stad waar ze me niet kennen en ze mijn taal niet spreken, wat zou er dan met mij gaan gebeuren? Angst overviel me plotsklaps als ijzige kou. Nooit in mijn verdere leven heb ik me zo akelig eenzaam gevoeld als toen. Helemaal alleen op de wereld, dat gevoel. En toen, op dat moment hoorde ik mijn naam… Iemand riep me. Moet je je voorstellen: een compleet verlaten station, ergens op de wereld, midden in de nacht, geen mens te zien, en iemand roept je. “Angelo?!” Langs die enorme lange trein zag ik heel in de verte vanuit die mist een paar jongens opdoemen; ze wenkten me. Ik liep naar hen toe, en meteen herkende ik onze provodnik, zeg maar de conducteur van onze wagon. Iedere wagon had zijn eigen “provodniks”, meestal studenten, die overdag voor de passagiers zorgden, maar ’s nachts als iedereen sliep gezellig bij elkaar kropen. De trein vertrok weer, heel zachtjes, gemoedelijk bijna, en wij klommen aan boord, en zij namen me mee naar hun wagon waar nog meer provodniks waren. Ik werd aan iedereen voorgesteld. Er kwamen glazen wodka en stukken worst en brood, en iemand pakte een gitaar, en we aten en zongen, en lachten de verdere nacht door. De trein sjokte braaf verder. Ik maakte vrienden voor het leven, tot de ochtend aanbrak en ze weer aan het werk moesten. Nooit in mijn verdere leven heb ik me zo welkom gevoeld, zo thuis, als toen.