Schelden

vrijdag 18 mei 2012

Wat een fris idee! Ik hoorde over een school in Leeuwarden die scheldwoorden in de ban heeft gedaan. Voor veertig dagen! Ze zitten al op de helft. Knap toch? Klassikaal hebben ze afgesproken dat ze niet meer zullen zeggen: “kanker”, “homo”, “lesbi”, “flikker”, “mongool”, piep, “sukkel”, piep, “dombo”, “hamas”, piep. Sorry hoor, maar die weggepiepte woorden waren te erg voor woorden. Ik vind “kanker” trouwens ook erg heftig. Half Nederland gaat er aan dood, vreselijk, en te pas en te onpas strooien we ermee als zout tijdens een winternacht. Moet niet mogen. Daarvoor in de plaats zijn gekomen, aldus die school in het hoge noorden, en hou je vast: “Cola”, “chips”, en “poepies”. Tja, daarmee winnen ze in Leeuwarden niet de originaliteitsprijs, maar beter iets dan niets voor als je je op je duim slaat. Wat me wel opvalt, is dat de ouderwetse verwensingen als “gvd”, of “Jezus”, of “tering” uit de volksmond lijken te zijn verdwenen. Een landelijke enquête laat dat beeld ook zien: Nederland scoort hoog met “hoer”, “doos”, en “kutwijf”. En “klootzak”, “sukkel”, en “mongool”. Onder de vrouwen wel te verstaan. Aardig om te zien is dat schelden cultuurgebonden blijkt. In Duitsland verwijzen ze al scheldend naar een “koe” en een “zwerver”, net als in Polen overigens, terwijl in Scandinavië de “duivel” en de “heks” hoog scoren. In Italië daarentegen gaat het om piep, en piep… Poef, daar kunnen ze er echt wat van. Ook Engeland en Amerika houden het, opmerkelijk genoeg, behoorlijk seksueel getint. Wat het overal goed doet overigens, is de benoeming van uitwerpselen. Afijn, terug naar Leeuwarden. Ik vroeg me nog af of er nog sancties waren verbonden aan het verbreken van het scheldverbod. Dat werd me niet duidelijk. Volgens mij ging het ze daar meer om de eer. Wat het is nooit leuk als je uitgescholden wordt. Ze zeggen wel eens dat schelden geen pijn doet; woorden doen geen zeer. Onzin. Moet je maar eens een woordenboek tegen je hoofd aan krijgen…