12-12-12

woensdag 12 december 2012

Heerlijk, die bijzondere dagen! Wijlen mijn kapper lette ook altijd op bijzondere nummers, en bijzondere nummerreeksen. 13 was foute boel, 77 in een nummerbord bracht geluk, 3 een lievelingsgetal, 666 de duivel, en ga zo maar door. Hoeveel mensen over de hele wereld zullen er trouwen vandaag? (De bofkonten zelfs om 12 uur 12!) En hoeveel duiken er nu al het bed in in de hoop over negen maanden een speciaal kind te baren? Of zakelijke transacties, nog zoiets, die speciaal nu worden gesloten? Want vandaag is de laatste bijzondere datum van deze eeuw, een zogenaamde “repeteerdatum”. Ja, heus waar, reken maar uit! Dus zo’n dag kan niet meer stuk, daar rust natuurlijk zegen op. Toch? Ik denk dat het allemaal bijgeloof is, wat jij? Vroeger stapte ik elke dag vrolijk in bus 13 naar school; nooit een ongeluk mee gebeurd. Het is maar net hoe je er zelf tegen aankijkt. Want de Apollo 13 ging mis, en rij 13 zul je in een vliegtuig nooit aantreffen. Cijfers, dagen, jaren. Het zal wel. Ze trekken voorbij als een rijdende trein, en soms spring ik erop. Soms blijf ik staan. En geniet. Zo kreeg ik gisteravond van de afhaalchinees zo’n opgerolde bamboekalender voor het nieuwe jaar. Hoera, ze bestaan nog steeds! Ik was reuze benieuwd of er voor 2013 een reuzenpanda opstond, dan wel een pagodetempel, of zo’n Chinees ophaalbruggetje. Het was het laatste. Heerlijk. We hebben de hypotheekcrisis, de bankencrisis, de landencrisis, de huizencrisis, en ga zo maar een paar jaar door, maar die kalender is er nog. Ga jij nu belangrijke beslissingen nemen, of belangrijke dingen doen? Opdat je later, veel later kunt zeggen dat jouw victorie begon op 12-12-12. Vanavond is het Nationaal Dictee. Op TV. Erg belangrijk. Je hoeft er wat mij betreft niet aan mee te doen. Wat een flauwekul. Voor je het weet, is de taal alweer verandert. Voorlezer Adriaan van Dis zei het gister terecht: ‘Ik schrijf vacantie nog steeds met een “c”, want dat staat veel zonniger!’ Zo leerde ik het heel vroeger ook. Ik leerde over “diktee”, net zoals “aktie” en “aksent”, en over een “masjiene” en de “Socialistiese Partij”, want onze taal moest in de jaren zeventig vooral fonetisch worden. Schrijven zoals je het zegt. Niets van terecht gekomen. Of eh… terechtgekomen. Elke tijd, elke jaar, elke dag heeft zijn eigen-aardigheden. Denk daar vandaag speciaal aan. Want morgen is het de… 13e. Maar gelukkig weer geen vrijdag…