Annie, ik sta paf!

vrijdag 10 juni 2011

Ik kan er bijna niet van slapen, het spookt al dagen door mijn kop: is Annie nu al achterhaald? Ik was afgelopen weekend in Brussel met oude vrienden, erg gezellig, en dan praat je al snel over oude dingen. Dikke televisies, cassettebandjes, videorecorders, singletjes, Dr Pepper, Lou de Jong, apolloraketten, weet ik veel. Van ver voor de androids, de iPads, en de 3DS. Ook Annie schoof even aan. Honderd jaar terug werd ze geboren, ook een eeuwigheid geleden, en dat werd afgelopen maand flink herdacht. Gelukkig, zeg ik dan. Want wie is niet groot geworden met haar taal? Nog krijg ik kriebels van heimwee en zie ik mijn ouderlijk huis voor me, mijn slaapkamer, kijk, de woonkamer, als ik ergens “Dikkertje Dap” hoor. Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik nergens meer Dikkertje Dap hoor. Het was een ventje dat vroeg in de ochtend per trap een giraf besteeg om hem een klontje te geven. En meldt dat hij rode laarsjes heeft gekregen, niet tégen maar vóór de regen. De giraf staat ‘paf’. Ik zie het voor me. Maar geen kind weet meer wat ‘paf’ betekent. ‘Klontjes’ worden niet meer aan giraffen gegeven. Laarsjes heten tegenwoordig gympen en zijn zeker niet rood. En de regen laat het ook al afweten. In “Leesgoed” las ik dat haar zoon de tv-serie over Annie belachelijk vond: er klopte niets van. Op die tv verscheen nog “Ja zuster, nee zuster, de Musical”. Toen ik even naar de wc was, hadden mijn kids naar “Family Guy” gezapt. Al die flauwe liedjes, pa, zo achterhaald! Vanochtend las ik in de krant dat politici moeten ophouden te praten in “Jip en Janneketaal.” We zijn toch niet achterlijk? Maar dat zijn we wel. Al jaren. Worden er ook postuum nog PC Hooftprijzen uitgereikt? Wat vind jij ervan? Zeg dan!