Dorina

zondag 9 december 2012

Ik kon er niets tegen inbrengen. Nog voor ik mijn mond kon opentrekken om iets zinnigs te zeggen – over onze missie bijvoorbeeld; Polly; of onze trip huiswaarts – drentelde Jimmy als een loops hondje achter haar aan. Voor mij zat er niets anders op dan te volgen; wat moest ik anders? Alleen naar huis zeker? Omdat ze dichtbij zei te wonen, haalde ik mijn motor van de standaard, en duwde het beest geruisloos achter het tweetal aan. Dorina liep kaarsrecht. Bij elke stap die ze zette, zwierden de flappen van haar zomerjurk uitgelaten in de zomerwind. Jimmy huppelde ernaast. Niet dat ik jaloers was of zo, maar leuk vond ik het niet dat hij me zomaar ineens links liet liggen. Na alles wat ik voor hem gedaan had. En deed. Ook nu weer: hij schurkte zo tegen Dorina aan dat ik dacht: ga lekker met haar op onderzoek uit! Span haar maar voor je karretje. Twee straten verder verrees een woonstelblok, waar Dorina de deur van het voorportaal voor ons openhield. Een lift zoefde ons naar de vierde etage. Op haar eigen voordeur stond in gekrulde letters geschreven: “Dorina Maria”. Het appartement waarin ze woonde, was zo luxueus dat zelfs mijn mond openviel. Kun je nagaan hoe Jimmy zich moest voelen. Een enorme plasmatelevisie; een ruime vuurmaakplek; dikke, zachte kleden; een keuken met alles erop en eraan; en een lel van een terras met een uitzicht diep de rimboe in. ‘Misschien is het een goed idee dat jullie eerst een stortbad nemen,’ zei ze, toen we alle spullen om ons heen hadden aangegaapt, ‘jullie stinken een uur in de wind.’ Ik geloof niet dat ze het meende, want ze lachte er vrolijk bij. ‘Bovendien heb ik andere kleren voor jullie. Want al dat kapotte spul dat jullie nu dragen, die gore spijkerbroeken, dat kan natuurlijk niet. Ik ben zuinig op mijn spulletjes.’ Ze wees ons de badkamer en liet ons verder alleen, waarna we haar hoorden rommelen in een kamer, blijkbaar op zoek naar de beloofde kleren. Eerlijk gezegd voelde ik er weinig voor om een douche te nemen in een vreemd huis, maar Jimmy had zich al uitgekleed, en zijn kleren op een hoop geslingerd. Eigenlijk waren het míjn kleren die hij als oud vuil in een hoek gooide. Alsof hij weer een leven wilde achterlaten, nu dat met mij. Hij draaide de kraan van de douche open, stapte onder de waterstraal, en zeepte zich grondig in.