En tenslotte…

vrijdag 10 juni 2011

Soms zijn er van die boeken, dan baal je ervan dat ze uit zijn. Of je baalt van het eind, dat kan ook nog. Zo’n boek is “Ik ben de sterkste”, van Christian Frascella. Wordt meteen de “nieuwe Niccolò Ammaniti” (van: Ik ben niet bang, en: Zo God het wil) genoemd, wat belachelijk is, want twee jaar geleden had nog niemand van Ammaniti genoemd, en Frascella is veel en veel beter. Waar Ammaniti gezellig en spannend door keuvelt (ken je één boek, dat ken je ze allemaal), daar zet Frascella een boek neer, waar je “potverdrie” tegen zegt. Met prachtige zinnen die nog mooiere beelden weergeven. Werkelijk een genot om te lezen. Geen wonder dat het boek in de prijzen is gevallen bij de eh… hoe heet de nieuwe jeugdboekenprijs ook alweer? Dioeh… Zo’n moeilijk naam… Nou ja, what ever. Het is heerlijk om te lezen hoe de hoofdpersoon (niet te verwarren met de kinderlijke foto voorop) zich als een humorrijk etterbakkie door zijn leven slaat, met stevige vuisten en grote mond. Inclusief moeilijke jeugd, zus, vader met vriendin. Vanzelfsprekend komt er een meisje om de hoek kijken. Gevolgd door veel liefde: ‘Het gebeurde in een flits; ze haalde uit en trof me totaal onvoorbereid. Ik voelde haar knokkels tegen mijn gezicht.’ Zo is dat. Het is zo’n boek dat je grijpt van de eerste tot en met de laatste zin, en ver nog daarna. Want dat vind ik het rotte aan Ammaniti en nu ook Frascella: ze stoppen op het moment dat ik wil weten hoe het afloopt. Hun boeken hunkeren naar een happy end. Maar nee hoor, helemaal geen end. Je mag best weten: ik voel me enorm in de steek gelaten. Heb de neiging om die twee te bellen. Bonjorno! Hoe is het nou afgelopen met zijn vader? Hè verdorie! Is dat joch nou doodgeschoten of niet? Ik denk dat