Frunniken

maandag 10 december 2012

Nagelbijten, wiebelen, bewegen, frunniken, pulken, friemelen, en praten. Ik heb het ook allemaal gedaan toen ik heel veel jonger was. Alsof je hele lijf van slag is, en zelfstandig van jou en voor jou aan het werken slaat. Mijn moeder zei altijd: ‘Kind, zit toch eens stil’, en op school maakte de meester me uit voor “zenuwlijer”. Niet alleen ik, volgens mij had iedereen in de klas er last van. Als ik me twee minuten ergens op kon concentreren was het lang. Daarna keek ik dan weer naar buiten, naar de posters aan de muur, dacht ik aan… ja, van alles en nog wat eigenlijk. Controleerde ik mijn tas, speelde met mijn pen, stak het dopje in mijn mond en kauwde erop, keek weer eens naar de klok, dat vooral, en dan weer naar buiten, of op mijn horloge. Zaten mijn veters wel goed vast? Met tegenzin keek ik naar het schoolbord waar het wit van het krijt als griezelige slangen over het bord krioelden. De meester vond ook dat ik geen groot concentratievermogen had. En de juffen en meesters daarna eigenlijk ook. Ik wiebelde altijd op mijn stoel; hoe vaak ik niet onderuit ben gegaan met stoel en al: ontelbaar. En het rare is dat je je als kind ook nerveus voelde. Alsof alles in je lijf op hol was geslagen, alsof je wilde rennen naar de horizon en verder. In je handen wrijven, in je haar krabben, in je broekzakken voelen; alles was onrustig. Ging dat over? Welnee, ik ben nog steeds zo… Nee hoor, grapje! Als puber raakte ik opeens naar binnengekeerd. Bewoog ik me als een slak, voelde ik me als een schildpad. De wereld om me heen raasde aan me voorbij, en ik vond dat wel best zo. Pas later kwam de interesse, en was daar opeens ook de concentratie. Uren achtereen hetzelfde doen, het was geen enkele probleem meer. Dus zeg ik: wat zit een mens toch vreemd in elkaar. Wat een opmerkelijk groeiproces moet hij doorstaan, die mens. En bovenal, zonde van al die uren niet opgemerkte school!