Ingestonken

dinsdag 21 april 2020

De mensen die me kennen, weten het wel: ik was nooit zo gegrepen door Facebook. Vroeger vond ik het een advertentiefuik, later een woestijn vol roepende zielen. Veel geblaat, weinig wol. Meer een toneel dan een podium; zonde van mijn tijd. Maar ja, tijden veranderen. Ook ik werd met mijn neus op de feiten gedrukt, mijn lezerspubliek lust er namelijk wel pap van, dus uiteindelijk begreep ik dat ik daar ook iets in de melk moest krijgen te brokkelen. Ja, luister eens, beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald. Wat jij?! Mijn uitgever organiseerde op Facebook van alles, en ik wist nergens van. Het was natuurlijk ook de angst, hè, afgewezen te worden door je Vrienden. Bovendien ben ik nog al een flapuit, wat helemaal oppassen geblazen betekent! Ik hoef toch niemand meer te vertellen dat social media vooral een kwestie zijn van tot tien tellen?! Bezint eer ge begint. Afijn, ik ben begonnen. En ook maar meteen op Instagram; als je het doet, moet je het goed doen. Want ingewijden vertelden me dat alle ex-Facebokers inmiddels Instagrammers zijn. En ik wil niet voor de tweede keer de boot missen. Eerlijk gezegd is Instagram een stuk eenvoudiger: je zet er een foto op, liefst op donderdag (volgens de experts), en voor je het weet heb je Volgers. Maar Facebook is een verhaal apart. Wat een gedoe. Ik heb me verdiept in ‘Facebook voor dummies’, maar snap er nog steeds de ballen van. De eerste vriend die ik kreeg was een dame met als bijschrift: “Ik wil mijn borsten laten zien en ze aanbidden”. Pardon? Kortom, wat heb ik nu weer aan mijn fiets hangen? Nee, dat schiet niet op. Moedeloos word ik er inmiddels van. Nou vooruit, één lichtpuntje dan: ooit heb ik een blauwe maandag op Hyves gezeten. Ik was nog niet begonnen, of het platform werd opgeheven. Kijk, dat biedt kansen!