Nieuw!

donderdag 21 augustus 2014

Het is iedere keer weer bijzonder, elke keer opnieuw een verrassing. Ja, je weet wat erin staat, uitentreuren, elke komma, elke zin, je weet hoe het eruit ziet, gewikt en gewogen, je hebt er op het laatst over gedroomd. Maar om het dan in handen te hebben! Opeens is het daar. Zo fris, zo puur! Wat ziet het er waanzinnig mooi uit. De nacht daarvoor was je nog wakker geschoten omdat je nog iets vergeten was door te geven. Hè, stom! Er was over gesproken, ja, maar was het uiteindelijk ook uitgevoerd? Je had er niks meer over gehoord, dus het zal wel niet gebeurd zijn: te duur. Nu, met je nieuwe aanwinst in handen, je pasgeboren kind, laat je het daglicht erover glijden. Kijk, dus toch! Letters, vlek en pijl glanzen je tegemoet. Dus toch! En wat een mooie kleuren, zo blauw, wat een goed beeld. Trots ben je. Natuurlijk. In de zoveel tijd mag dat. Trots op het verhaal dat tussen twee manuscripten door geboren is, zomaar opeens, je kreeg de geest, en sloeg aan het schrijven, en wist van geen ophouden meer, over Marokkaanse jongens, over een klierende klas, een busreis naar een bijzondere brug, en over jezelf. Een roadmovie, maar dan anders. Schuchter liet je het lezen aan je eigen kids, de beoogde doelgroep, en die hadden het met een paar uurtjes uit, lachend en enthousiast. Dus dat zat wel goed. Ook de uitgever jubelde, maar vooralsnog ging het om zinnen, een verhaal, nog niet om het eindproduct. Allereerst was daar de titel, wel mooi bevonden, maar te beperkt: de Brugklas. Leuk bedacht, alleen overstijgt het verhaal brugpiepers; zelfs volwassenen kunnen ermee aan de slag. Bovendien zie je het als een uitdaging het VMBO weer aan het lezen te krijgen, dus een beetje flitsende titel bleek geen overbodige luxe. Met als gevolg dat uiteindelijk de hele kamervloer vol lag met blaadjes met titels, tientallen titels. De hele vriendenkring mocht mee kiezen, wat vanzelfsprekend niet tot één algemene keuze leidde. Niet veel later lag diezelfde vloer vervolgens bezaaid met A-viertjes, nu van mogelijke omslagen. Welke was de beste? Eerlijk gezegd zagen ze er allemaal gaaf uit. Weer oppakken en wegleggen en terugleggen, wéér kiezen. Tenslotte volgende het correctiewerk, het wegwerken van de laatste fouten, hier nog één, en toen werd het stil. Tot die ene dag. Daar sta je dan, met ingehouden adem. Opeens heb je hem eindelijk in handen. Wat is die mooi! Alles klopt. Re-play. Mijn nieuwe boek.