Platteland

zaterdag 8 december 2012

Maar ik verstopte me niet in een doos. Ik stond voor de spiegel in ons nieuwe huis op het platteland. Alles glom om me heen, tot mijn spiegelbeeld aan toe. Moet je kijken, eigenlijk was ik helemaal niet zo dik. Nou ja, misschien ietsepietsje hier, kneep ik in een vetrol in mijn zij. Bij nader inzien zat er aan de andere kant toch ook wel eentje. Op de school waar ik voor de verhuizing zat, noemden ze dat ‘zwembandjes’. Belachelijk. De tijd dat ik zwembandjes droeg, lag alweer ver achter me. Ik kon zwemmen als de beste. Had je wat anders verwacht met drie diploma’s?! Tot grote jaloezie van mijn klasgenoten die niet eens konden crawlen, maar wel een grote bek hadden. “Wuh, wuh, geen wonder! Zo kunnen wij dat ook… Dat komt omdat jij een vetklep bent. Dan blijf je altijd drijven, sukkel!” jouwden ze tegen me. Moet je ze zien bibberen van kou, daar op de rand van het zwembad. En degenen die dat hardst riepen, waren natuurlijk voor hun diploma gezakt. Dat hoefde je ze niet eens te vragen; dat hoorde je zo wel. Ik kon zwemmen. En ik was dus aan de dikke kant. Een reden te meer om af te vallen, want bandjes had ik niet meer nodig. En eerlijk gezegd had ik nóg een reden: morgen zou ik naar mijn nieuwe school gaan en ik zou ze geen kans meer geven me ‘Tienponder’ te noemen. Zo waar als ik daar stond, ik ging afvallen! Ik zou magerder worden dan alle kindertjes in Afrika bij elkaar. Dat sprak ik met mezelf af, via de spiegel van ons nieuwe huis op het boerenland. Nou ja, boerenland… Er woonden helemaal geen boeren meer in de buurt. Over het smalle weggetje boven op de dijk voor ons nieuwe huis reden geen tractoren met grote modderwielen meer. Daar reden snelle Audi’s, Porsches, Mercedessen, en Landrovers, veel Landrovers. En het enige leer dat je zag, was niet van grazende koeien, maar van diplomatenkoffertjes en damestasjes.