Praten

woensdag 28 maart 2012

Komt vast door het mooie weer, maar als je er op gaat letten, doet iedereen het. Nou ja, bijna iedereen. In zichzelf praten. Of zingen, keur ik ook goed. Best gek. In de supermarkt, bij de tramhalte, op de fiets, waar je ook heen kijkt daar staan mensen in hun eentje te praten. En dan is het oppassen geblazen, want kom je dichterbij en krijgen ze je opeens in de gaten, gaan ze verder met hun gesprek maar dan tegen jou. Oeps. Kijk, in de supermarkt kan ik me er nog wel iets bij voorstellen. Je noemt hardop het product, bang iets anders in je mandje te proppen. Geeft niks. Zo geef je voor jezelf er prioriteit aan. Dit wel, dat niet. Onderzoek heeft ook bewezen dat als je de hele dag hardop zegt: ‘Eet gezond, eet sla’ je ’s avonds in een grote bocht om de snackbar loopt. Ook hier is er niets aan de hand. Zolang je maar niet op een bankje gaat zitten en hele verhalen tegen de lucht gaat zitten houden. Ook ik maak vaak geluid. Ik zing of ik neurie of ik fluit. ‘Je hoort het zelf niet,’ roepen bevriende omstanders verwijtend. Het zal wel. Ik voel me er goed bij. De melkboer en de bakker floten vroeger altijd als ze met hun bestelfiets de straat in kwamen zeilen. Het gaf iets vertrouwds. Er werd al gecommuniceerd voor er gesproken werd. Kom daar vandaag eens om. Klap voor je harses kun je krijgen. Tegen jezelf praten is raar, maar tegen je kat, de hond van de buren, of de boom in de tuin is ineens weer heel normaal. En wat denk je van huiswerk? Om het beter te kunnen onthouden, tenminste dat dacht ik en hoopte ik van harte, las ik het niet alleen hardop voor, ik zei het ook nog eens hardop na. Mijn moeder, die het ongetwijfeld beneden in de keuken moet hebben gehoord, heeft nooit aan me getwijfeld. Het duurt even hoor, eer ze je voor gek verklaren.