Sinterklaas

woensdag 5 december 2012

Wat een vreselijke dag vandaag, ik krijg er nog kippenvel van. Doodsbang was ik altijd. Ik zat op een broederschool (nee, niets gebeurd), met kale gangen en hoge ramen. En de dagen voor 5 december zong het al rond: Sinterklaas komt op bezoek! Daar zat ik als kind dus helemaal niet op te wachten! Wat kwam die man in hemelsnaam doen? Ik weet niet of het mijn ouders waren die me opvoedkundig op de gevaren van de sint hadden gewezen, of school zelf, in ieder geval: dit jochie was doodsbang. Wilde al niet naar school deze ochtend, maar moest! Muisstil zat ik dan in de klas te wachten op dit laatste oordeel. Dan hoorde ik de pieten al school binnenkomen, rennend en gillend door de gangen, ik hoorde ze met deuren slaan; het einde der tijden was aangebroken. Daar waar ik omgeringd werd met lachende en uitbundige gezichten, kroop ik weg in de pijn van mijn buik. Ik wist het zeker: iedereen zou cadeaus krijgen, behalve ik. Ik zou in de zak verdwijnen, de zak van Sinterklaas, een meegenomen worden naar Spanje. Ik zou mijn ouders nooit meer zien! Snel kwam het gegil dichterbij, net als het slaan van deuren, ik durfde niet naar de ramen te kijken, de hoge ramen met uitzicht op de gang. Maar altijd keek ik toch. Dan opeens zag ik de rode mijter en de staf voorbij komen, meer niet, maar dan was het al te laat, want dan werd de klasdeur opgesmeten en stormden de eerste pieten naar binnen. Voor mij. Gewapend met een zak. Vlug werd er nog snoepgoed uitgehaald om hem leeg te krijgen. Weliswaar was ik een iel ventje, maar de zak niet zo groot; er werd ruimte gecreëerd. Sint ging zitten op een stoel voor in de klas en wees met zijn witte handschoen her en der jongetjes aan die op zijn schoot mochten zitten. Ten dode opgeschreven keek ik alle kanten op, maar vooral niet naar Hem. Het duurde uren. Dan stond hij op en vertrok akelig langzaam. Met zijn pieten. En die zak. “Dag Sinterklaasje”, werd er dan door de klas gezongen. Ook door mij. Ik zong de longen uit mijn lijf.