Tijd

zondag 2 december 2012

Heb jij dat wel eens? Dat je de tijd wilt stopzetten, of even wilt vasthouden. Omdat je ergens van zit te genieten en niet wil dat de tijd verder tikt. Een mooie zonsondergang in een avontuurlijke stad. Of een treinreis door Siberië, een nachtelijk station. Wat zou ik daar dan graag langer willen verblijven. Ik zal het je sterker vertellen, het mag wat mij betreft ook in een bredere context: zo vind ik de winter heerlijk verdraaglijk omdat ik weet dat de lente er aankomt. De donderdag een topdag, want dan wordt het bijna weekend. Snap je?! Een dag als vandaag, zondag, luidt alweer het eind van het weekend in. Donderdag is leuker. Stop de tijd dus op het moment of bij het vooruitzicht. Ken je dat? Of heb je dat alleen wanneer je ouder wordt? Omdat je gaat inzien dat het leven eindig is? Ik kan me het van vroeger niet meer zo goed herinneren, eerlijk gezegd. Ja, ik wilde snel achttien worden om mijn rijbewijs te halen, maar de rest? Genoot ik van elk uur? Of had ik jeugdige spoed? Begrijp me goed, niet dat ik mijn leven wil overdoen, alsjeblieft zeg, veel te vermoeiend, maar ik vraag me tegenwoordig wel vaak af waarom de tijd niet terugkan. Als die vooruit gaat, waarom dan eigenlijk niet achteruit? Zoals je de wijzers van een horloge achteruit draait. Even hoopte ik nog dat we dit jaar sneller dan het licht kon worden, met de ontdekking van die deeltjes, die “neutrino’s”, maar ze hadden zich verrekend, daar in Zwitserland. Want als je het licht voorbij kunt, kun je ook terug. Kijken hoe je zelf in de wieg lag, je eerste stapjes zette. Maar goed, niet dat ik het verleden in wil. Eerder wil ik de tijd in zijn kraag grijpen. Om langer te genieten van het moment dan dat het duurt. Tijd is zo rigoureus. Tijd is vaak haasten. Tijd is geld. Als ik langs de beurs van Berlage loop, moet ik altijd kijken naar de toren, met die dwingende tekst: “Beidt uw tijd”. Zoiets als: wacht uw tijd af. Hoe oud ook, van dichter Albert Verwey in een periode van beweging, het heeft iets hijgerigs. En is uw tijd daar, pak hem snel… “Duur uw uur”, staat er ook nog: tijd is kostbaar. Pfff… Pak je dan binnen een pilsje, dan lees je: “We zijn hier”. En daar zit hem nou net de kneep. Ik wil nergens zijn. En overal. Tijdloos.