Voorbij

maandag 17 december 2012

Heerlijk weer, met die donkere dagen voor Kerst. Ik bedoel, geen heerlijk weer, het regent nu dat het giet, maar heerlijk weer, ironisch bedoeld: de Kerst komt er reeds aan hollen. Het jaar is alweer voorbij. Pfff, wat gaat het toch snel. En zeker als je kinderen hebben, zei mijn moeder altijd: ‘beangstigend snel!’ Ik hou er dan de rare gewoonte op na om nog eens terug te bladeren in de jaarboeken die nu al in de winkel liggen. De aanslagen in Noorwegen, in Oslo en op dat eilandje, vreselijk, alsof ze gisteren gebeurd zijn. Wat? Die waren alweer vorige jaar: 2011! Klopt. Dit jaar waren de Olympische Spelen in Londen, zet hem op, Epke, en was er die gekapseisde boot bij Italië. En al dat leed in Syrië niet te vergeten. Nee, de “Arabische Lente” bloeide in 2011. Ik hou er ook de nare gewoonte op na om de kalender van de muur te halen en te zien wie ik zag in maart van dit jaar, of in juli of zo. Etentje met Saskia, alsof het gisteren was. Computer regelen bij Mirjam… Hè, zo lang geleden? Hoogzomer, we zaten in de tuin! Marjolein Florida, Feestje Charles, uitreiking Fiona, weekendje Brussel (met Berry en Robert), met de kids naar de lammetjes bij Bas en Ellen… Toen? Nee, kan niet waar zijn! Ja, ik heb een kalender. Jullie niet dan? Dan komt omdat ik geen agenda heb. Nooit gehad ook. Al die mensen die altijd druk, druk, druk in die agenda’s staan te bladeren, eerst in boekvorm, later op de Blackberry. Kijken of er een gaatje vrij is. Nee, mijn afspraken onthield ik gewoon. Ieder mens telt. Is even belangrijk. Leuk, dat speken we af! Thuisgekomen kalkte ik de afspraak dan snel op de kalender. Om er dan pas achter te komen dat ik op die dag twéé dates had, stom! Maar een kalender is leuk. Mijn pa zocht altijd de mooiste uit. Vroeger kreeg je ze vaak gratis, bij bedrijven. Al twee jaar koop ik ze in Amerika, bij het Transit Museum van New York. Met plaatjes van de subway. Lange metro’s die de Brooklyn Bridge over kachelen. Dat zie je toch niet elke dag. Nou ja, ik dus wel…