Vreselijk

dinsdag 4 december 2012

Ik ben het ook vaak geweest, grensrechter. Vreselijk. Ik zal je eerlijk zeggen: vaak ging ik later naar het voetballen van de jongste kijken, uit angst dat ik anders vrijwillig werd aangewezen om te grensrechteren. De coach tegen een ander: Jij was vorige week toch? Tegen mij: Dan ben jij nu. De coach was zelf een vrijwilliger; die stak al zijn tijd in het begeleiden van de voetballende jochies. Je ging dus niet weigeren. En de helft van de aanmoedigende ouders was vrouw; die vroeg je ook niet om met een vlaggetje voor lul langs de lijn te rennen op zo’n vroege, koude zaterdagmorgen. Maar ik vond het vreselijk. Welke kant van het veld moest je mee draven en met welke arm moest je dat pokkenvlaggetje omhoog steken? En je kreeg altijd, maar dan ook altijd commentaar. Gek werd ik ervan. En alles serieus, hè. Alsof je de Champions League grensrechterde. Wat is in hemelsnaam “buitenspel”? Het gaat mij om de twijfelgevallen, begrijp me goed; er is geen hond die dat weet! De keeper laat de bal los en een alleenstaande speler van de tegenpartij scoort? Of hij krijgt de bal via de paal? En wat doet je met dat luie jongetje die daarop staat te wachten? Ik weet het niet! En die ouders maar naar me schreeuwen, net als de spelers vanaf het veld. Ze weten het allemaal beter, maar zelf vlaggen, ho maar. Wat een ellende. Het is ook die mentaliteit. We moeten winnen, we moeten, we moeten… Je wordt er vanzelf agressief van. Ik snap ook zo’n KNVB niet; die is van datzelfde laken en pak. In een van de laatste wedstrijden die mijn jongste speelde, vielen er drie gewonden! Het was een rustig partijtje, leuke tegenstander, maar er was gewoon pech. Eén gleed uit over de bal en brak zijn been (ik heb nooit iemand zo hard horen gillen). Wedstrijd ging verder, want dat moest van de competitie. Toen kwam de bal tegen iemand z’n pols, gekneusd, ook naar het ziekenhuis, maar we speelden door, hè, en tenslotte brak een jochie zijn arm. Zouden we niet stoppen, vroeg ik nog. Maar nee, nee, de regels van de KNVB… Zo vermoeiend. Alsof je leven er van afhangt. In Almere werd een grensrechter doodgeschopt. Zijn we met z’n allen gek geworden of zo?!