Wasbordjes

donderdag 13 december 2012

Ze had er van gedroomd en sinds kort over gelezen, nu wilde ze het zelf wel eens gaan beoordelen. Maar waar kwam die nieuwe zaak, die hele hippe modezaak hier in Nederland? Ergens in Amsterdam, dat had ze gehoord van de meiden in de klas, maar waar? In de Leidsestraat. Ook die klonk haar bekend in de oren, ergens in het centrum, maar hoe kwam je daar? Met de tram? Of de metro? Eerst met de trein, anderhalf uur lang. Vriendinnen hadden haar voor gek verklaard, uitgelachen, dat doe je toch niet, maar ze had zich niets van hun tumult aangetrokken. Ze had gespijbeld van school, zij wel. Ze wilde die jongens zelf wel eens bewonderen. In de trein was het nat en koud. Ze wilde van de spanning op haar nagels bijten, wat ze natuurlijk niet deed, want ze had hele mooie nagels. In alle kranten hadden stukken gestaan. Op YouTube had ze gezien dat de mannen in Singapore andere modellen waar dan de mannen in München. Modellen. Welke idioot bedacht nou om in zijn winkel modellen in te zetten als verkoper?! Ze werden er zelfs op aangenomen, op hun look. En op hun wasbordje. Ze had haar vriendinnen nog verteld wat een écht wasbordje was, iets van vroeger, voor bij de was, en ze had haar vriendinnen beloofd met haar mobieltjes alles te filmen. Tram 5 bracht haar naar de Leidsestraat. Ze kon vanaf haar plek al zien waar ze moest uitstappen: er stonden dranghekken met een heleboel meisjes daarachter. Haar tante, die in Amerika woont, had haar vertelt over de succesformule van de winkel, maar ook over de naderende ondergang. Misschien kon ze er op school wel een presentatie over houden. De jongens, zo’n acht in totaal, droegen slippers en stoere spijkerbroeken, ze stonden in een rijtje voor de ingang te wiebelen, maar hun rode jacks bleven stijf dichtgeknoopt. Dat was al de eerste tegenvaller. Zonder blik op die wasbordjes kon ze natuurlijk niet thuiskomen. Je zou dan die meiden moeten zien. En horen! De winkel zelf was aardedonker, en het stonk er, wat een meur, en de muziek stond knetterhard. En wat was alles duur, godsamme, niet te betalen. Drie minuten was ze binnen. Daar had ze anderhalf uur voor in de trein gezeten! Ze kon moeilijk aan die hunks vragen of ze hun jacks open wilden doen, ze keek wel uit. Maar ze bleef nog wel even staan dralen, daar buiten. Opeens liep een van die jongens op haar af en vroeg haar heel serieus: ‘Is dat niets voor jou, model worden?’