3D

zondag 15 januari 2012

Met de komst van een nieuwe computer bij me thuis, kwam er ook een nieuwe monitor, een 3D monitor. Onwijs! Weliswaar met bril, maar toch. Want de nieuwe toekomst is natuurlijk een diepte-tv zonder bril. Kijk maar naar de 3DS. Dat moet het straks gaan worden. Het leuke van de monitor nu is dat je 2D ook in 3D kunt bekijken. Ineens krijgen lullige vakantiefoto’s diepte, wat gaaf is om te zien. Ik vind het sowieso een gave ontwikkeling. Denk maar aan de films in de bioscoop. Ik was naar de Transformers geweest en kwam tollend de zaal uit. Wat een sensatie! En dan te bedenken dat 3D vroeger alleen te bewonderen viel via een “Viewmaster”. Ken je die? Ik werd tien toen ik er een kreeg. Met plaatjes van Barend de Beer, ik vergeet het nooit. Barend zat bij me weten op een wolk, en dat in 3D. Jeetjekreetje! De Viewmaster was een soort verrekijker waarin je schijfjes stopte waarop 9 verschillende plaatjes stonden in tweevoud, dus 18 in totaal. Je hersens maakten van die twee dezelfde plaatjes één beeld, en zo kreeg je diepte, zag je het in drie dimensies. Wow! Ik kreeg hem voor mijn verjaardag en al mijn vriendjes wilden meteen kijken. Ook mijn peettante, maar die bleef twéé plaatjes zien. ‘Ik zie alles dubbel,’ beweerde ze. Later hoorde ik mijn vader in de keuken tegen mijn moeder zeggen dat ze waarschijnlijk hele slechte ogen had. Ook dat nog. 3D was niet voor iedereen weggelegd. Wat lijkt te kloppen, want ook nu zie ik bebrilde mensen voor een 3D monitor of televisie de raarste capriolen uithalen. Je moet er precies voor zitten, je nek recht houden, en je hoofd niet bewegen… Is dat wellicht de reden dat de meesten het wel best vinden, een gimmick. Mijn zoontje en zijn 3DS zijn zowat aan elkaar vergroeid, maar het ding staat nooit in de 3D-stand.