65

woensdag 25 april 2012

Ik heb weinig met sport. Dus ook met voetbal. Ik kan genieten van het spel, maar ik blijf er niet voor thuis. Mijn vriendjes zaten op voetbal, ik niet. Speelden we in de straat paaltjesvoetbal, met een klinker achter je hielen, was iedereen Johan Cruyff, en ik Coen Moulijn. Niet dat ik voor Feyenoord was, ik kende geen andere spelers. Ik heb van Ajax genoten toen die wereldkampioen werd. Met Van der Sar achter, en Litmanen voor. Maar dat was ook vanwege de gezelligheid, met vrienden voor de buis. Wat allemaal niet wegneemt dat ik kan genieten van Johan, vandaag 65 geworden. Gefeliciteerd, Johan! Genieten, niet alleen vanwege zijn onnavolgbare taalgebruik (‘Ik denk niet dat iemand het achterste van zijn longen laat zien’), maar toch echt vanwege zijn spel. Soms versnellend, dan weer achteloos. Krijg kippenvel bij het zien van een voorzet, waarvan jij en iedereen denkt dat die voor een spits is maar akelig langzaam gaandeweg van richting verandert en het doel ingaat. Zomaar. De beste voetballer aller tijden. Maar dan nog wat. Ik stond een keer met mijn zoon, een kleutertje toen, op het Haarlemmermeerplein bij, als ik het goed zeg, een “Broodje van Jaap”. Johan was daar ook. Met zijn vrouw Danny. Op een verloren zondagmiddag. Ik zou hem om een handtekening hebben kunnen vragen, maar zo’n man val je natuurlijk niet lastig. Er zijn grenzen. Niet voor mijn zoontje. Ik had een patatje met mayo gekocht, en hij at gezellig met me mee. Wat er precies gebeurde, weet ik niet meer, maar om zijn vingertjes af te vegen, had hij ineens de broek van Johan te pakken, een glanzende pantalon. Ter hoogte van diens dijbeen, maakte hij zijn handje schoon. Ik werd knalrood van schaamte, begon te stotteren, excuses en stomerij, maar Johan keek niet eens. Niet naar mij en ook niet naar zijn broek. ‘Ah, geeft niet’, zei hij, en sprak weer verder met zijn vrouw. Een klodder mayo op zijn broekspijp; het kon hem niets schelen. Geen verwijten, geen boze blikken, geen kapsones. Ze waren allemaal op zijn plaats geweest. Maar niet voor hem. Dan ben je niet alleen een bijzondere voetballer, maar meer nog een groot mens.