8

maandag 5 maart 2012

Grappig is dat: met gemengde gevoelens zit je te kijken, maar voor de oudste en de jongste, die de filmervaring missen, is het je zuiverste openbaring. Ik heb het over Super 8. Vergeten in de bioscoop; gehuurd in de videotheek. Bij het zien van het eerste shot dacht ik dat ik met Spielberg van doen had, de grote Steven Spielberg. Van: Jaws, ET, Close Encounters of the Third Kind, Jurassic Park, afijn noem ze maar op. Niks hoor, het was J.J. Abrams, van Lost. Al was het wel een tribute aan Spielberg, die ooit met een 8 mm. camera zijn carrière begon. En daar wringt voor mij gelijk de schoen. Alsof ik naar een remake zit te kijken van verschillende films van de grote roerganger. Met fietsjes en mooie zonsondergangen. Met spektakel en met sentiment. Heel klein gefilmd soms, en dan weer groots, bombastisch. En in dit specifieke geval, net even te. Dat heb ik dan. Maar mijn kids weten nergens van. Die kennen Jurassic Park uit een ver, ver verleden, en Close Encounters of the Third Kind moet ik ze altijd nog een keer laten zien. Waar ik zit te vergelijken (het is net uit ET, dat knulletje op die fiets), zitten zij heerlijk te kijken. Spannend! Alles ver voor hun tijd. Waar ik me afvraag of ze begin jaren tachtig al geen videocamera’s hadden, vragen zij zich meer af wat dat eigenlijk is: “super 8”. Meer niet. Voor de rest laten ze zich meeslepen door het verhaal. Lang niet zo goed als van de meester zelf, denk ik dan, maar dat zou hen worst wezen. Er komen zombies in voor, dan is het altijd goed. Ook de recensies her en der waren lovend. Ik moet niet zeuren. Dat is het leuke aan ouder worden, je gaat altijd zitten vergelijken. Vroeger, ja vroeger, toen was alles beter…