Alleen thuis

vrijdag 12 oktober 2012

Ik ben macaroni aan het maken. Vanavond moet ik werken en hun moeder zit in het buitenland voor haar werk, en er moet dus eten op tafel komen. Ze weer naar de Mek sturen, ze zouden wel willen, wordt een beetje teveel van het goede. Macaroni; dat lusten ze graag en het is snel klaar. Hoeven ze alleen nog maar in de… Wacht even hoor, anders staan de macaronigroenten aan te bakken, krijgen we dat weer… Waar was ik gebleven? O ja, ze hoeven het vanavond alleen nog maar even op te warmen in de magnetron. Wat ik wil zeggen is dit, en ongetwijfeld herkennen jullie dat al te goed: ze zien me liever gaan dan komen. Dan hebben ze tenminste heel het huis voor hun alleen. Wat ze allemaal uitspoken, weet ik pas als ik ’s avonds weer thuis kom. Pubers zijn het, en zo gedragen ze zich ook. De magnetron is lichtelijk ontploft… O, wacht even, ik moet de macaroni afgieten… De stukken ham zitten op het plafond. Van de magnetron weliswaar, borden hebben er te lang ingestaan en de inhoud is geëxplodeerd, maar toch. En die borden staan nog aangekoekt op tafel. Wat nou in de vaatwasmachine zetten? Klinkt bekend, hè?! Glazen Cola staan her en der in het huis, met name bij de televisie en de PS3; chips ligt bezaaid over de bank; de kat schreeuwt me toe omdat hij geen eten heeft gehad; de kattenbak stinkt; kleren liggen op de grond in de badkamer, en het licht brandt overal alsof er tientallen mensen zijn en iedereen nog op is. Zelf slapen ze, hoop ik dan, maar nee, ze houden zich slapend. En zijn blij dat ik thuis ben. Ja, ja. Om de klerenzooi om te ruimen. Hier is de butler. En dan morgen weer fijn boodschappen doen en eten koken. Ik moet de groenten gaan doorscheppen. En voor ik straks wegga de heren nog een hartig woordje toespreken.