André

zondag 1 juli 2012

Hij is weer thuis. Terug van weg geweest. Heel ver en heel lang weg geweest. Gevolgd? Nee? Waarom niet? Ruimtereizen gaan niet zozeer over wetenschap, of om als land als eerste in het heelal te zijn, of op de maan, of op mars, weet ik veel, nee, het gaat om het ontdekken. Dat je als mens altijd over de horizon heen moet willen kijken, wil weten wat daar is. Dat je altijd je nek moet blijven uitsteken naar iets dat nog helemaal nieuws is. Als de gebroeders Wright (mind you, fietsenmakers van beroep!) of collegapioniers niet in hun gammele houten skeletjes het luchtruim hadden gekozen, had jij nu niet met het vliegtuig op vakantie kunnen gaan. Zo simpel is dat. Daarom zat ik vanochtend voor de tv. En ik vind het dan prachtig om het grote verschil te zien tussen twee wereldmachten, Amerika en Rusland (voorheen de Sovjet Unie). Amerika technisch hooggeschoold, de Russen wat boerser. Wat degelijker. En misschien wel ietsje slimmer. Ik kan me herinneren dat de Amerikanen een lange tijd bezig zijn geweest om iets te maken dat kan schrijven in de ruimte. Wegens het ontbreken van de zwaartekracht wil de inkt van een pen immers niet naar het kogeltje zakken. Wat dan, hoe dan wel? Het ding dat ze maakte was supersonisch en onbetaalbaar. De Russen daarentegen gebruikten gewoon een potlood. Heerlijk. Kijk naar hun Sovjetraket. Niet slank en mooi gevormd, maar plomp en woest. Je past er amper in. De kosmonaut die in het ISS achterbleef vannacht zette zijn lesbrilletje op om het luik goed af te sluiten. Vanochtend moesten er hamers (nog net geen sikkels) aan te pas komen om het ding weer open te krijgen. Via allemaal grijpende handen en een glijbaan kon André pas terugkeren op de grond. Andermaal: heerlijk. Zag je hem lachen?! Toen ik die Russen zo bezig zag, met lint en tassen en gereedschap en koelboxen, moest ik weer denken aan de gebroeders Wright. Fietsenmakers. Pioniers in het gras. Met hart en ziel. En als ik ’s nachts zo naar boven kijk, dan valt er gelukkig nog heel veel te ontdekken.