Ballet

zondag 10 juni 2012

Ik geef toe, op jullie leeftijd vind je het vreselijk, en dat vond ik ook: ballet. Ik zal het nog erger maken: bij ons thuis was vroeger elke zondag ballet. Althans, in mijn beleving. Ballet tussen de schuifdeuren. Dat kwam door het dochtertje van vrienden van mijn ouders. Die zat op ballet; op balletschool of op balletcursus, dat weet ik niet meer, maar wat ik wel weet is dat ze op treurige zondagen bij ons door de kamer huppelde. Mijn ouders genoten ervan. Mijn vader zette dan een klassieke langspeelplaat op, en het wicht danste er stemmig op los in haar balletpakje. Vreselijk vond ik het. Temeer daar ze ook nog van mijn leeftijd was. Of ze het kon of niet, kan ik me niet meer heugen. Wel dat het optreden tussen de schuifdeuren van de salon en de woonkamer gebeurde. Die zaten meestal dicht, zekers ’s winters vanwege de kou, maar als zij optrad, werden de deuren wijd opengeschoven. Het moet een schattig gezicht geweest zijn, maar ik kon haar wel schieten. Mogelijk kwam dat ook vanwege de muziek. Ik had niets met klassieke muziek, mijn vader des te meer. Mozart, Beethoven, Chopin, en Rachmaninov, allen passeerden veelvuldig muzikaal onze vertrekken. Ik haatte het. Ik vond het dode muziek die die treurige zondagen er niet vrolijker op maakte. Tel daarbij op een meisje dat huppend door de kamer gaat, en je balanceert op het randje van zelfmoord. Dat was toen. Dit is nu: zeker een keer per jaar ga ik naar een balletvoorstelling, zowel klassiek als modern, waar mijn hoofd naar staat. En laat ik me imponeren door waar het menselijk lijf toe in staat is: de kracht en de souplesse, het ritme en de breekbaarheid. Prachtig. Dit is nu: bijna dagelijks kan ik me wel voor mijn kop slaan dat ik destijds niet goed geluisterd heb. Niet naar klassieke muziek, maar naar mijn vader die daar tekst en uitleg bij gaf. Nu kan ik Beethoven niet van Mozart onderscheiden, en dat vind ik een groot gemis en een gemiste kans. Dom van mij. Weet je, een mens verandert namelijk.