Bankjes

maandag 20 februari 2012

Hoera, ze staan er weer! Vanochtend vroeg werden ze teruggeplaatst. De bankjes, rondom de fontein. De fontein is nog uit, die verblijft in de winterstand, maar de bankjes zijn terug van maanden weggeweest. En ik zweer je, ze stonden nog niet vast gesleuteld of er zaten alweer mensen op. Verbazingwekkend. Want aan de omgeving ligt het niet. De fontein zijn gaten in de grond en pas leuk als die aan staat. Nu niet dus. Voor de rest is er een groot leeg plein, met aan weerzijden flats. Meer niet. Ook de zon komt, zeker nu, met moeite over de daken. Maar toch. Ze hadden hun hielen nog niet gelicht, de twee werkmannen, of de eerste mensen kropen al op de bank. Zes in totaal. Ooit vier maar wegens groot succes uitgebouwd naar zes. Vier met de rug naar het plein, twee aan de kant. Niet van romantisch hout maar van koud ijzer. Zo’n ijzeren vlechtwerk als harde zitting. Toch nemen alle leeftijden er plaats. Ouderen die hun benen laten uitrusten, jongenen die het hoogste woord voeren, en middelbare leeftijdtypes die wachten op andere middelbare leeftijdstypes, of er in stilte roken. ’s Ochtends vroeg, ’s avonds laat; maakt niet uit. Zomers, ja, zomers zijn de banken heel de dag bezet. Moet je bijna vechten voor een plekkie. In de schaduw of in de zon, altijd zitten er dan mensen te zitten. Eventjes, in gedachten. Of uren, met elkaar. Op de leuning. Languit. Zakken chips en bierblikjes in de hoek, handdoeken her en der. Vastgebonden honden, en neergestalde tassen. De bankjes rond de fontein. Half november moesten ze weg voor de ijsbaan, maar o heerlijk vanochtend, ze staan weer voor iedereen klaar. Nu de fontein nog. Zomer!