Batman

vrijdag 20 juli 2012

De keuze werd pas achteraf vastgesteld, gelukkig. De jongste kwam met een film van school, die hij tijdens de les niet had af kunnen kijken, en daarom vertoonden we die nu gisteren thuis: “Everything is Illuminated”. Ik had er nog nooit van gehoord, maar de jongste was er vol van dus verscheen die via de beamer. Een film over een rare jongen met een rare bril die geen vlees lust en op zoek gaat naar het verleden van zijn familie. Komisch. Nou ja, op zoek naar de sporen van zijn familie, zijn Joodse familie. Aangrijpend. Nou ja, die terechtkomt in het verleden dat je altijd blijft achtervolgen. Heftig. Na twee uur kon ik niet anders constateren dan dat dit de beste oorlogsfilm was die ik ooit heb gezien, Schindler’s List verbleekt er bij. De film is een en al dubbele laag, een wolkenkrabber van feiten en emoties. Heel bijzonder. Toen ging de tv aan, en was daar opeens Batman. De oudste veerde op. Hij wil naar de nieuwste, in de bioscoop, en al snel was er de discussie welke van de vele films van Batman de beste was: die afspelend in de hedendaagse wereld, “The Dark Knight” (het regierijtje van Christopher Nolan), of die conform de originele strips, “Batman Returns” (het rijtje van Tim Burton en Joel Schumacher). Wiki werd er bijgegoogled om niet alle titels door elkaar te gooien. De oudste koos voor de laatste. Die hadden de meeste acties. Eerdere (strip)versies vond hij kinderachtig. Ik heb niks met Batman, ik vind hem sowieso kinderachtig. Een man met een muts in een vleermuispak; get a live! Maar een collega van me, ooit, was lyrisch over het fenomeen. Zwart, wit. Goed en kwaad. De oudste was lyrisch over de vele acties, in de nieuwe film meer dan ooit. Wat dat betreft had hij dus liever naar de tv gekeken. En was daar de vraag: wat heb je nu liever, een film die je middels acties amuseert, of een film die je middels emoties pakt? Een lekkere film, of zo’n eentje waar je dagen later nog aan terug denkt? Want denk jij? Wij kwamen er niet uit. Misschien maar beter ook.