Beeld

dinsdag 12 juni 2012

Raar poppetje. Ik fiets er vaak langs, aan de zijkant van het Cobramuseum. En iedere keer moet ik kijken, iedere keer word ik geïntrigeerd door zijn manier van kijken, naar de lucht, mond gesperd, oog toe, zijn manier van staan, afwerend, die hulpeloze armen, in de lucht geheven, en die verdraaide handen, wat moet hij ermee? Een raar poppetje. Een Kwezel. Of een Woelbaal. Of een Wikwak. Een Hopel? Een karakter uit Lord of the Rings, of Eragon. Zo weg gewaggeld uit een fantasyboek om hier halt te houden. Een raar poppetje. Van wie is? Googlen levert niets op. Afbeeldingen evenmin. Nou kan ik het wel binnen in het museum gaan vragen, maar ik wil het zelf uitzoeken. “Lotti 1951” staat achter op de sokkel. Aha,een Lotti! Zo kom ik verder. Het gedrocht wordt toegeschreven aan Lotti van der Gaag, kunstenares uit de vorige eeuw. Ze behoort tot de Cobragroep, een groep kunstenaars uit Kopenhagen, Amsterdam en Brussel die elkaar cultureel bestoven, maar sommige Cobraleden zagen haar liever vertrekken. Ik lees over haar en opeens begrijp ik waarom het poppetje me aantrekt. Ze heeft in Parijs les gehad van Zadkine, die zij zeer bewonderde. En dat doe ik ook. Beroemd van hem is de man zonder hart, “De Verwoeste Stad”, een beeld dat het bombardement op Rotterdam symboliseert. De lange armen met grote handen in de lucht gehouden voor hulp. De mond gilt. Waanzin, zo mooi. Ik gebruik het plaatje in mijn PowerPoint op scholen, samen met de David van Michelangelo; dat je, net als met beeldhouwen, ook bij een verhaal kun schrappen en schaven tot je de best versie hebt. Bij David zie je de bloedvaten op zijn handen lopen, bij Zadkine is het woest en plomp. David observeert vanaf arrogante hoogte zijn museumbezoekers, Zadkine schreeuwt. En zie, dat raar poppetje schreeuwt ook. Zachtjes, bijna onhoorbaar. Ook zijn armpjes steken naar omhoog. Lange benen die afzetten, het gezicht als een masker. Daarom raakt het me. Als je er goed naar kijkt, wil je het museum in. Om te ontdekken dat Lotti echt Cobra is.