Blokfluit

zondag 7 oktober 2012

Zitten jullie op een koor? Of spelen jullie een muziekinstrument? Ja? Mooi zo. Nee? Ga je schamen! O, je maakt raps? Ook goed. Wat ik maar wil zeggen, is dit: muziek is belangrijk, zelf muziek maken is nog belangrijker. En ik geef toe, dat valt niet altijd mee. Op het moment dat je het moet doen, moet oefenen en moet voorspelen, heb je er vaak totaal geen zin in, maar mocht je willen stoppen: later krijg je spijt! Een neefje van mij speelde Kurt Cobain op zijn gitaar en uit zijn hoofd toen hij zestien was. Nu heeft hij een snelle baan, en een snelle auto, en een snelle vriendin, en waar zijn gitaar gebleven is: Joost mag het weten. Die twee jongens van mij hebben piano gespeeld en viool (de jongste vioolde in het Vondelpark tijdens een uurtje Koninginnedag zo 50 euro bij elkaar!), maar hoge verwachtingen van de muziekschool en teveel huiswerk van de middelbare school hebben ieder hun muzikale carrière in de kiem gesmoord. Vooruit, ze kunnen noten lezen. En iets spelen. Maar dat is het dan. In mijn tijd was een instrument op school nog verplicht. Blokfluit, ja. Wat heb ik dat ding gehaat. Dan moest je in een volle klas gaan staan en een stukje fluiten, terwijl de kids achter je je dan in je billen knepen. De muziekleraar was een bruut. Bij onvoldoende resultaat legde hij je handen op het toetsenbord van zijn piano, sloot de klep, en ging er dan op zitten. Tijden waren anders toen, hoewel de man wel is ontslagen. Die schoolblokfluit heb ik nog altijd en soms speel ik wel eens een deuntje. Ik weet nog precies welke noot bij welk gat hoort, en hoe je je vingers zo kunt plaatsen dat onze kat het hazenpad kiest. Ook heb ik een gitaar, maar na drie jaar wijkcentrumstudie kan ik nog steeds geen normaal akkoord aanslaan. Geloof me, ik kan jaloers worden op zo’n schoolmeester die voor de klas met zijn gitaar een liedje zingt. Het ziet er zo simpel uit. Laatst kwam ik een altblokfluit tegen, wat een prachtig ding! Zou dat wat voor me zijn?