Blues Brothers

vrijdag 24 februari 2012

Hé, dat waren bekende koppen opeens op tv van de week. Snel, opnemen! The Blues Brothers. ‘The most dangerous combination since nitro and glycerine’. Voor mij: die goeie, ouwe tijd. Honderden jaren geleden. En die wil je als pa natuurlijk graag delen met je zoons. De oudste haakte al gelijk af, want ‘er wordt in gezongen’. Neeee, dit is geen musical, ben jij gek! Althans, niet gezien het aantal auto’s dat straks in de poeier wordt gereden, kijk nou maar. Gelukkig, de jongste kon het begin van de film al waarderen. De een stapt de gevangenis uit, de ander wacht hem buiten op. En meteen is er commentaar: ‘Well, thank you pal. The day I get out of prison, my own brother picks me up in a police car.’ Het verhaal dat volgt is simpel (er gaat een weeshuis failliet en de broers zamelen geld in door optredens en krijgen het aan de stok met de politie); het einde voor de hand liggend. Dat neemt niet weg dat de film bijna drie uur lang bruist van opwinding. Met, toegegeven, meer muziek dan ik me kon herinneren. Maar wat voor muziek! Je wordt er blij van. Tel daarbij op de strak in het zwarte pak zittende broers, compleet met donkere zonnebril, en hun swingende danspassen, en de avond kan niet meer stuk. De oudste kreeg gaandeweg de smaak te pakken. Die twee werkten aanstekelijk, in hun humor en hun optreden. Maar voor de jongste werd het wennen. Die begon af te haken. ‘Dat doen ze gewoon express, al die auto’s tegen elkaar rijden,’ zei hij halverwege. Om aan het eind op te merken dat het toch wel een heel oude film is. ‘Vooral die liedjes, pa, dat is echt verleden tijd.’ Mijn enthousiasme loste op in een vreemd soort gevoel van ouderdom. Hoe bedoel je? ‘Denk je nu echt dat de gasten uit mijn klas hier opgewonden van raken? Van twee van die rare mannen die staan te zingen?!’ Ik keek hem aan, hij meende wat hij zei. Maar ik ook, zeker weten. Dus: als jij de film niet kent, huren! En vertel me dan wat jij er van vindt!