Bob

zondag 12 augustus 2012

Soms kan ik jaloers zijn op een idee. Een hartstikke leuk idee. Hoewel ik het boek nog niet heb gelezen, kan het voor mij al niet meer stuk. Bob. Niet te verwarren met onze ‘Bob’. Nee, de Bob van Meg Rosoff. Haar nieuwste boek werpt de vraag op wat er zou gebeuren als God geen oude man met een lange baard zou zijn, maar een tiener. Zo’n verveeld exemplaar dat het liefst de hele dag op zijn bed ligt te stinken, kleren in de hoek van zijn kamer gegooid, gameconsole onder handbereik. Geweldig idee. Door een interview met haar in het blad “Leesgoed” begreep ik dat het niet eens haar eigen vondst was, maar dat van haar man. Die hoorde over bekende acteurs die wel eens in een film God hebben gespeeld en vroeg zich af waarom Hollywoord zo weinig verbeelding had: Waarom nooit eens gekozen voor een tiener? Bij Rosoff viel het kwartiertje. Waarom niet? Ook bij tieners draait de hele wereld om henzelf. Bovendien: als je goed naar de aarde kijkt, valt het niet mee in een God te geloven. De mens is weliswaar geschapen naar Zijn evenbeeld, zo gaat het verhaal, maar waarom maakt hij er dan zo’n potje van? Met honger en ellende, ziektes, oorlog en doodslag? Tenzij je God voorstelt als een puber, bedacht Rosoff, dan valt opeens alles op zijn plaats. Bob ligt de hele dag op zijn bed, een beetje te klieren, waardoor ze in de Sahel te weinig water hebben, maar in Florida weer te veel. Heerlijk. Je moet er maar opkomen! De schrijfster ging aan de slag en dat viel in den beginne niet mee. Zie maar tot een sluitend verhaal te komen! De recessies achteraf zijn niet juichend, maar wel dat ze een bijzonder en mooi geschreven boek heeft gemaakt. Ik had het willen lezen tijdens de vakantie, maar eh… zie mijn blog van eind vorige week. Heb geduld, het komt nog. En dat onze ‘Bob’ nooit God kan zijn, blijkt wel uit het volgende: Hij liet Zijn zoon water in wijn veranderen. Niet andersom.