Boek

maandag 13 februari 2012

Ik zeg niet waar het overgaat, maar wel dat ik weer begonnen ben. Aan een nieuw boek. Al op papier. Al een fiks aantal pagina’s. Raar hè. Ik loop er eigenlijk nooit mee te koop. Klinkt zo opschepperig. Ben Met Een Nieuw Boek Bezig! Ik geneer me er een beetje voor. Misschien wel om geen hoge verwachtingen te wekken, ik weet het niet. Wel dat het ook je reinste verraad is naar mijn hoofdrolspelers. Alsof ik me voor hen schaam! En ze kunnen al zo naar me loeren. Vreselijk. Dat begint met de hoofdrolspeler. Zit die eenmaal in mijn hoofd, heb ik hem mijn te schrijven verhaal uitgelegd, dan duikt hij te pas en te onpas voor mijn neus op. Zit hij ’s avonds en ’s ochtends aan de rand van mijn bed met een blik van: kom op nou, schrijf dan. Terwijl ik dan nog midden in het denkproces zit. Doe ik research. Bouw ik het decor waar het verhaal zich afspeelt. Rond ik de verschillende karakters af. En dan word ik bijna gedwongen om alvast te gaan schrijven. Erger, schrijf ik dan een eerste scène, wordt de hoofdrolspeler nog ongeduldiger. Je mag best weten dat ik eigenlijk al met een boek begin voor ik er zelf helemaal achter sta. Ik word gestuurd, ja, door mijn zelf bedachte karakters. Door van die snotneuzen! Dan heb ik al een fiks aantal pagina’s gemaakt, en verscheurd (niet goed genoeg), zonder me te realiseren dat ik toch echt met een nieuw boek bezig ben. Laat ik me gewoon opjagen! Maar het wordt wel mijn boek, ja. Dus dan kies ik een moment voor mezelf uit om de geboorte te vieren. Zonder bezoek. Anders gaat heel de wereld zich er gelijk mee bemoeien. ‘Waar gaat het over?’ ‘Wanneer is het af?’ ‘Wordt het leuk?’ En mijn hoofdpersoon: ‘Schrijf nou eens beetje door, druiloor.’ Als je als schrijver niet oppast, heb je al ruzie met iedereen voor je goed en wel begonnen bent!