Boeman

dinsdag 17 januari 2012

Ergens in een oud verhaal van Stephen King kwam ik het woord “boeman” tegen. Verhip, dat is een oude benaming. Hoor je zelden nog. Ik bedoel, het is nou niet een woord dat dagelijks in de mond genomen wordt door onze hedendaagse jeugd. Nooit hoor ik iemand zeggen: ‘Nou, die Jansen van Engels is je reinste boeman.’ Wel: eikel, mafkees, sukkel. Vroeger riep “boeman” iets angstaanjagend op. Hem kon je beter niet in het donker op straat tegenkomen. Nu klinkt het opeens bijna lachwekkend. Boe! Man! Raar woord ook. Toen ik het tegenkwam in dat verhaal (het ging over een paar jongens op zoek naar een lijk) las ik er bijna overheen. Maar mijn ogen remden af, net als mijn hersenen. Hè? O ja. Hoe zat dat ook alweer? Wat was nou een boeman? En wat deed hij? Hoe zag hij er eigenlijk uit? Eng? Maar hoe eng dan? Eng is iets wat je jezelf aanpraat; daar bestaat dus geen algemeen beeld van. Gravend in mijn geheugen kwam ik niet verder dan dat hij dus op plekken zat waar je beter niet kon komen, tenzij je je het apelazarus wilde schrikken. Volgens mij gebruikten moeders het vroeger om hun kinderen angsten aan te praten. ‘Kom daar maar niet in de buurt, want daar woont de boeman.’ Blijkbaar woonde hij dus ergens. En was het niet zo dat…
Mijn oudste zoon kwam net binnen, en lachte me vierkant uit toen ik over de boeman begon. Of hij daar weleens van gehoord had, want ik kan me niet heugen dat ik hem daar vroeger mee geplaagd had. Ja natuurlijk, zei hij, uit Harry Potter. Heel gewoon woord: “boeman”. Waar heb je het over? Vol ongeloof keek hij me aan. Met dank aan Harry Potter.