Bond

zondag 18 november 2012

“The name is Bond, James Bond.” Heerlijk, kom net terug uit de Arena, maar deze Bond slaat werkelijk alles. Alle ingrediënten zitten in deze vijftigste. Schieten natuurlijk, achtervolgingen, spanning, avontuur, romantiek. Je moet hem zien, hij is waanzinnig! Het script is perfect, maar ook de dialogen liegen er niet om. Scherp als een mes, inhoudelijk door elk woord. Om van te watertanden. En: Brits. Wat een heerlijke Engelse film. Geen Amerikaanse toestanden, geen Steven Seagal! Hoewel vroeger mijn voorkeur uitging naar Roger Moore als een ware Engelsman (ik vond Sean Connery als 007 ook wel erg woest, erg Schots), heeft Daniel Craig vanaf vandaag mijn hart veroverd. Hij is het, en hij is het helemaal. Gedistingeerd, maar ook een killer, in de naam van de Koningin. Ik denk dat Ian Fleming zo’n karakter voor ogen had, toen hij James Bond aan het papier toevertrouwde. Skyfall is misschien wel het meest Engels van allemaal, hoewel natuurlijk ook Bonds tweede thuis in het verre oosten een grote rol speelt. Het eerste kwartier was alweer fenomenaal, dat je echt denkt: hoe verzinnen ze het nu weer?! De daken van de bazar, en dat is zo’n beetje het enige wat van deze nieuwe Bond op straat ligt; eveneens zo bijzonder. Niks lekt uit. Ook ik hou keurig mijn mond. Maar ik verzeker je, ik zat op het puntje van mijn stoel. Alles klopte. Nou ja, misschien op de lege metro na, maar ook dat zou in deze setting nog kunnen. De film staat stijf van de symboliek, van de verwijzingen naar voorgangers, maar subtiel! Je moet er echt op letten, anders ontgaan ze je, en laat je je meeslepen met de spanning van het verhaal. Mag ook. En zo liefdevol gefilmd, zulk pakkend camerawerk, zo fraai. Genieten, ja, dat doe je ook bij deze Bond. Ik weet het beter gemaakt: ik moet er niet over lullen, jij moet gewoon een kaartje gaan kopen. En laat je dan lekker verbazen. En verrassen. “The name is Bond, James Bond!”