Boom

zaterdag 7 januari 2012

De drie koningen zijn geweest, dus ik heb zojuist weer de kerstboom in gevouwen. In gevouwen ja, sorry hoor. Geen echte, nee. En het is ook nog een witte. Hoewel, wit… Het is aardig oude sneeuw geworden. Nog even en hij is groen! Een leuke boom, dat wel. Ook al valt hij niet bij iedereen in de smaak, bij niemand eigenlijk, ik ben er blij mee, en daar gaat het om. En dat heeft alles te maken met vroeger, wat wordt een mens toch door het verleden geleefd, hè. Bij mijn broer zijn vrienden thuis werd met Kerstmis steevast een boom neergezet die hoger was dan de Eiffeltoren. Nou ja, niet helemaal zo hoog, maar wel heel erg. Ze hadden een groot huis, een waanzinnige woonkamer, maar die verdween in het niet als de boom was opgericht. Een enorm gevaarte. Duizenden lampjes, honderden ballen. Gigantisch. En die wilde mijn broer dus ook bij ons thuis. Wij hadden niet zo’n groot huis, en ook niet zo’n enorme kamer, maar de invloed van mijn broer was wel groot, dus ook wij hadden ieder jaar zo’n ding. Met touwen stond hij aan het plafond en de muren vast, om niet om te vallen. De takken versperden de wandelgangen waardoor per jaar altijd een aantal ballen sneuvelden. Pas weken na Driekoningen ging het gevaarte weg, maar dan via het balkon om halverwege juni uiteindelijk op straat te belanden. We hadden geen tuin, vandaar. In februari liepen de takken uit, ik zweer het, en in maart/april kwamen de eerste vogels er hun nesten in bouwen. Zodoende werd Kerstmis bij ons thuis een toneelspel in meerdere bedrijven. Gezellig hoor, daar niet van, maar zo tegen de zomer kwam de kerstsfeer me mijn neus uit. Vandaar dat ik het nu wat simpeler hou. Het is een heerlijke boom. Niet groot. En binnen tien minuten weer opgevouwen dus.