Boot

maandag 10 september 2012

Het moet in die tijd geweest zijn, dat mijn vader begon over een boot.
“Dat is leuk. We kopen een boot, een mooie sloep, en dan kunnen we met z’n drieën tochtjes maken, als gezin,” zei vader op een dag tegen moeder. Tenminste, ik dénk dat hij dat tegen haar gezegd heeft, want ik was natuurlijk nog te klein om te kunnen luisteren. “Wat moet je nu midden in de stad met een boot?” Dat moet mijn moeder geweest zijn. Zoiets. Vooral niet te veel rommel in en om het huis, want dat moet je allemaal schoonmaken en onderhouden. “Varen over de grachten natuurlijk!” riep vader uit. Wat typerend voor mijn vader was, dat roepen. Mijn vader verhief zijn stem altijd als hij zijn zin niet kreeg. Met name als hij dacht dat hij mijn moeder niet aankon. Mijn moeder schudde haar hoofd. “Wedden dat zo’n ding binnen de kortste keren gestolen wordt! Als je je fiets hier buiten zet, ook al staat die driedubbel op slot, dan is die met een uurtje al weg. Ik vind alles best, maar geen boot. Géén boot!” “Het is anders hartstikke leuk!” hield vader stug vol. “Dan nemen we eten mee, en kunnen we langs de kant gaan picknicken. Geloof me, Tien zou het fantastisch vinden!” Mijn moeder weer: “Hoe kom je erbij? Tien is nog geen week oud! Je gaat toch niet met een pasgeboren baby op een boot zitten! Veel te koud! Nee hoor, komt niets van in. Ik zie ons al zitten in de stromende regen. Met een doorweekt kind op mijn schoot. Nederland is toch geen land voor een of andere wiebelende schuit. Daarvoor moet je in Frankrijk wonen. Het regent hier altijd…” Mijn moeder wilde er niets van weten. Eigenlijk was ze gewoon bang voor water, wat ze natuurlijk niet tegen mijn vader zei. Aan afgaan had ze een vreselijke hekel. Maar mijn vader omarmde zijn bootwens als een otter een boomstam. Hij zou het idee een eigen schip te bevaren nooit meer loslaten. Dus kocht hij alvast een vlaggetje, en niet veel later een kompas en een reddingsboei.