Bosjongen

zaterdag 16 juni 2012

Wat moet er in zo’n jongen zijn hoofd omgaan, hè? Dat vraag ik me dan weer af. Is hij gestoord? Is het een roep om aandacht? Had hij er even geen zin meer in? Wil hij een nieuw leven? Zo woon je samen met een vriend, zo ben je opeens gevlogen. Duik je onder in Berlijn totdat je er weer moet opduiken. Iedereen is verbaasd: waarom? Zo’n aardige jongen; twintig al. Niks mis mee. Hij heeft een kind van twee jaar, las ik ergens in die enorme brei aan verhalen over de “Bosjongen”. Al zijn vrienden komen aan het woord over hoe “normaal” hij is. Maar is het normaal, als je naar de Berlijnse politie stapt met een tentje en een slaapzak, en zegt dat je al vijf jaar door de bossen zwerft, met je vader, dat je vader nu is overleden, dat je die begraven hebt, hoe verzin je het, en dat je nu niet meer weet hoe je verder moet? Vertelt hij allemaal, in gebrekkig Duits. Verzin je dat ter plekke? Welnee. Want hij zegt ook dat hij zeventien is, minderjarig dus, waardoor hij in een gratis opvang geplaatst wordt, en er bovendien geen opsporingsfoto van hem mag worden verspreid: wie is deze jongen? Verder weet hij niets meer, geen naam, geen achtergrond. Zo leef je dus maanden in volstrekt isolement. Niemand weet wie je bent, dus niemand weet waar je zit. Een Duits opsporingsbericht levert Zweedse grootouders op, die denken dat het om hun vermiste kleinkind gaat. Een Nederlands opsporingsbericht komt blijkbaar niet verder dan de grens. Daar zit je dan, verstopt in Berlijn. Maar waarom doet hij het? Wat hoopt hij ermee te bereiken? Hoe lang hou hij het vol? Want je kon er op wachten: uiteindelijk ging de politie toch leuren met een foto, en werd hij gelijk herkend door schoolgenoten. ‘Hé, is dat niet Robin? Wat heeft die nou voor een lulkoekverhaal opgehangen?!’ De Duitse politie voelt zich nu voor de gek gehouden. En presenteert hem een fikse rekening voor opvang en onderdak. Op de foto ziet hij er zo vrolijk en onbekommerd uit.