Breakfast Club

zaterdag 14 januari 2012

Al zappend stuitte ik gisteravond opeens op de Breakfast Club. Het was net begonnen, de kids stapten voor de schooldeur uit de auto van hun ouders, maar ik herkende de film meteen. Verhip, The Breakfast Club. Van toen ik nog jong was. Ik weet niet of je hem gezien hebt, maar het blijft een bijzondere film. Nou ja, film? Het is meer een toneelstuk. Over vijf jongeren die moeten nablijven op school. Nou ja, nablijven? Ze moeten voor straf terugkomen, op hun vrije zaterdag. Wat ze netjes doen. Het zijn vijf – drie jongens en twee meisjes – totaal verschillende types natuurlijk, anders had je geen film. De een is een nerd, de andere een halve atleet, de derde een halve crimineel, en dan heb je nog een prinsesje, en een weirdo meisje. Een weirda? Je begrijpt, de een wordt thuis mishandeld, de andere moet scoren van zijn vader, de derde moet hoge cijfers halen van zichzelf, een van de meisjes wordt niet gezien terwijl de ander juist constant in het middelpunt staat. En je begrijpt, aan het eind van de film zijn ze er achtergekomen dat ze eigenlijk meer overeenkomsten hebben dan verschillen. Blijft alleen de vraag: hoe worden ze gezien? Door de anderen, door de leraar? Als een nerd? Of is diegene ook echt een nerd? Misschien is het prinsesje wel een prinsesje. Fascinerend. Nog fascinerender vond ik, al kijkend, dat die dertig jaar (oeps) oude film nog steeds actueel is. De problemen en zorgen van toen leven vandaag de dag net zo goed. Hoe zie ik mezelf, hoe zien anderen mij, en hoe zou ik mezelf graag willen zien. Die kids spelen dat fantastisch. Met een paar andere jonge acteurs vormden zij overigens de “Brat Pack”, maar dat is een ander verhaal.