Briefjes en hartjes

maandag 8 oktober 2012

Krijgen jullie die ook nog, briefjes en hartjes, of is het tegenwoordig alleen nog maar sms’en, Pingen, en What’sAppen wat de klok slaat? Die had je dus vroeger niet. Maar er werd even hard gecommuniceerd. Ik moest er aan denken toen ik “Tsjik” las, erg leuk boek, zeer de moeite waard, waarin de hoofdpersoon tijdens de les stiekem een briefje krijgt toegeschoven van het mooiste meisje van de klas. En dat is schrikken natuurlijk, zeker als ook nog de leraar het te pakken krijgt en het hardop voorleest. Om door de grond te zakken. Ik ken dat gevoel. Dat je opeens onder je tafeltje een propje in handen gedrukt krijgt, hoewel ik dat dan meestal moest doorgeven. Jeetje, kon ik er maar door heen kijken en lezen wat erin stond! Helaas was ik dan doorgeefluik, van het leukste meisje, die dan heel lief naar me wenkte (dan wel), richting de stoerste jongen, meestal een eikel, een eindje verderop. Als ikzelf wel eens zo’n briefje kreeg, betrof dat meestal slechte tijding: dat ze me opwachtten naar school of zo. Geliefd was ook het kwartje op de grond. Of je dat dan even wilde oppakken. Ik keek wel uit, want ik kende de grappen en grollen, en de sukkel die het wel deed, brandde altijd zijn vingers. (Had een of andere lolbroek onder zijn tafeltje er een aansteker ondergehouden.) Ook kwam het voor dat je opeens je tas kwijt was, in mijn geval een legerpukkel. Je vond hem altijd snel weer terug, maar dan was er wel iets mee. Er zaten afgekauwde boterhammen in of gepikte spullen van school. Eén keer stonden er in mijn agenda allemaal hartjes getekend, plus een afzender. Ik kende haar wel, een meisje uit de klas. Ik zat in de eerste in een tijd dat jongens alleen met jongens omgingen en meisjes voornamelijk naar jongens keken. Twee gescheiden werelden die dan opeens middels hartjes (met een rode pen her en der neer gekladderd, ik zie ze zo weer voor me) elkaar raakten. Grote vraag: was het echt, of werd ik genaaid? Het uur daarop ging je dan tijdens de les kijken of dat meisje ook naar jou keek. ‘Vergeer, ga eens rechtzitten,’ riep de docent dan, toch al niet mijn favoriete bevolkingsgroep. Hartjes en kwartjes en propjes, weet je, blij dat ik daar vanaf ben!