Brood

dinsdag 1 mei 2012

At net aan het ontbijt tijgerbrood. Bruin tijgerbrood, wat eigenlijk niet kan. Tijgerbrood hoort wit te zijn, toch, maar vooruit, de nieuwe tijd. Het smaakte eerlijk gezegd ook niet naar tijgerbrood. Wit tijgerbrood was een lekkernij waar ik als kind naar uit kon kijken, maar zelden kreeg. Ik zei het al: “wit”. Mijn moeder was van “bruin”. Dat was gezond. Daar zaten volkoren in, wat dat ook mocht wezen. Vooral die korst vond ik heerlijk. Knapperig en spannend, als van een tijger. Even uit de oude broodtrommel: bij ons thuis kwamen vroeger de bakker en de melkboer aan huis. Eerst kwamen ze op een bakfiets, waarmee ze in mijn optiek woest door de straten scheurden, later met een elektrisch wagentje, toen al! Vooral het stuur vond ik prachtig: een grote driehoek. Het wagentje telde drie wielen, (twee achter, een voor) en reed stapvoets. Aan weerszijden zaten schuifluiken, waarachter het brood of de melk geduldig op hun kopers wachtten. De melk was van de Sierkan, dat weet ik nog wel, maar het waar het brood vandaan kwam? In mijn herinnering: Hus of Lensvelt Nicola. Allemaal namen uit een ver verleden. Mijn moeder kocht altijd “knip”. Bruin dus, hoewel er vaak een halfje wit meeging voor mijn broer, want die lustte geen bruin. Hij wel. Deed ik de boodschappen, dan kreeg ik een puntje. Dat was echt feest! Een wit klein langwerpig broodje. Ik at het zo op. Van croissantjes of saté-enveloppen hadden we nog nooit gehoord. Het kan verkeren. De supermarkten kwam (A&O, en, nog goedkoper, de Profimarkt) wat het einde voor de straathandel was. Die sloeg terug met de warme bakker, en de fromagerie. Brood kwam er in alle soorten en maten, melk in tal van smaken. Ik ga hier natuurlijk niet zeggen dat vroeger alles beter was, ik ben gek op botervlinders, maar bruin tijgerbrood zou uitgestorven moet zijn!