Busje

vrijdag 17 augustus 2012

Laten we het eens over bussen hebben, daar hebben we het lang niet over gehad… Verhalen over bussen vind ik altijd heerlijk om te lezen, want er zit per definitie vaart in. Ze gaan ergens heen. Soms een paar haltes, soms dwars door Afrika. Het gaat meestal om kleine busjes, omgebouwde bestelbusjes, voor personenvervoer; in Nederland kom je ze niet of nauwelijks tegen. In Azië struikel je erover. Ze rijden meestal heen en weer door een drukke straat, en brengen je van een zijstraat naar het busstation bijvoorbeeld. Ze zijn altijd vol, en de kaartjesverkoper hangt altijd aan de zijkant. Ik nam ze vaak, maar ervoor schamen deed ik pas in Thailand. We zouden die ochtend naar de Gouden Driehoek gaan, naar Sop Ruak, waar Laos en Birma net Thailand schampen. Met de bus. Maar we hadden nog veel te pakken, en toen we uiteindelijk op het busstation aankwamen, zagen we nog net de achterlichten verdwijnen. De volgende bus? De volgende dag! We moesten echter door op onze rondreis en raakten aan de praat met de directeur van het busstation. Of hij geen alternatief vervoer wist die kant op? Een vraag stellen in Azië is hem meteen beantwoord zien. Ja, wat te denken van een taxi, helemaal voor onszelf. Omdat we zeker een uur of drie in de bus zouden zitten, leek me dat een redelijk kostbare aangelegenheid. Na enige onderhandelen bleek dat niet het geval. Ik weet het niet meer precies, maar met de bus zouden we 4 euro per persoon kwijt zijn, met de taxi voor ons vieren plus bagage 20. In die orde van grootte. Het leek ons een geweldige deal. Wat de directeur van het busstation overigens ook vond, getuige zijn vette glimlach. Kortom, allemaal blij. Maar die vreugde was wat mij betreft van korte duur. Want de directeur liep naar het eerste de beste busje dat klaar stond voor vertrek, afgeladen vol, stak zijn hoofd naar binnen en riep: ‘Deze lijn is voor vandaag opgeheven! Allemaal eruit!’ Moeizaam strompelde het busje leeg; bagage werd weer tot een grote stapel naast de halte geworpen. Moeders met kinderen en oude van dagen; hun gezichten vergeet ik nooit meer, toen wij mochten instappen en het busje verder leeg wegreed, waarheen wij maar wilden.