Cineac

donderdag 30 augustus 2012

Als ik er op terugkijk, kan ik het zelf niet geloven, maar toch was het zo: ik was als de dood voor film! Toen ik op de lagere school zat. Misschien kwam dat omdat we thuis geen tv hadden (mijn broers moesten studeren), dus niks gewend, of misschien kwam het omdat ik gewoon bang was. Hoe dan ook, als er in de klas bij hoge uitzondering een film werd vertoond, bleef ik thuis; mij niet gezien. Toen dat ging opvallen, de meester vond het je reinste flauwekul, of wanneer films opeens onaangekondigd werden vertoond, kwam ik met nekpijn thuis. Dan presteerde ik het om twee uur lang met mijn hoofd naar beneden te gaan zitten, constant kijkend naar mijn blote knieën (altijd die eeuwige korte broek; geen wonder dat ik er nu niets meer van wil weten, maar dat is een ander verhaal). Soms twee uur lang. Dan hóórde ik hoe de indianen door de cowboys werden afgeslacht! Vreselijk! Een angst waar echter in één klap een eind aan kwam. Verjaardagspartijtjes werden altijd en eeuwig thuis gevierd. Met spelletjes en zo. Hoe het kwam, weet ik nog niet, misschien dat ze geen rommel meer in huis wilde, maar de moeder van mijn vriend Dik besloot naar de bioscoop te gaan om de verjaardag van haar zoontje te vieren! Wat een verrassing! Ik wist van niets. Ineens zaten we in de tram naar het Buitenhof, en doemde de Cineac als een horrorkasteel voor me op. Daar zou ik nooit uit kunnen ontsnappen, opgesloten te midden van rijen en mensen. Ik zie me nog voor de ingang staan: een schlemielig knulletje in een korte broek, smekend: of ik alsjeblieft niet mee naar binnen hoefde, of ik alsjeblieft naar huis mocht, alsjeblieft! De moeder begreep er niets van. Bovendien had ze alle kaartjes al gekocht, ook de mijne. Achter de sliert andere vriendjes werd ik naar binnen geduwd. Ik deed het zowat in mijn korte broek… Heerlijke stoelen, dat wel. En wat een mooi beeld! Leuke reclames! De film ging over een jongen en zijn hond, maar het was niet White Fang (die ik later ooit zou zien). Hoe ik mijn nek ook wilde buigen, mijn ogen bleven aan het scherm gekluisterd zitten. Wat was het spannend, maar nee, niet eng! Ik werd helemaal niet bang. Sterker, ik was in één keer om. Zelfs later bij The Shining zat ik te genieten voor dat enorme witte doek. En nog, nog is mijn ideaal een thuisbioscoop: met van die stoelen als toen in de Cineac. Voor later, als ik rijk ben…