Deeltjes

vrijdag 16 maart 2012

Wat een pech. Ik had het zo gehoopt! Heb je het al gelezen? Gehoord? Ze zaten er naast, daar onder de grond in Zwitserland. In die enorme deeltjesversneller. Waar “neutrino’s” doorheen werden gejaagd, naar Italië en terug. Vorig jaar hoorden we dat ze sneller zouden gaan dan het licht. Ze zouden al zijn aangekomen eer ze vertrokken waren. Zoiets ongeveer; het nieuws deed Einstein in zijn hemd staan. Maar ja, dat zeiden ze toen ook al, ‘misschien hebben we ons wel verrekend.’ En ja hoor, verrekend! Niks gaat dus nog sneller dan het licht. Lang leve Albert. En ik had het zo gehoopt! Want dat zou betekend kunnen hebben, let op de zinsconstructie, dat we iets hadden ontdekt dat sneller zou gaan dan het licht. En als we het licht kunnen inhalen, dan kunnen we reizen in de tijd. En als we kunnen reizen in de tijd, dan kunnen we “back to the future”! Dan kunnen we kijken wat ons te wachten staat (vooruit), maar, ook leuk, wat we al hebben meegemaakt (achteruit). Wat onze voorouders hebben moeten doorstaan. En daarmee zouden we meteen al die mysterieuze verhalen rond UFO’s hebben kunnen verklaren. Niks leven van buiten de aarde, maar gewoon van onze achterachterkleinkinderen. Voortbordurend op die neutrino’s hadden ze een vliegende schotel kunnen maken, waarmee ze terug in de tijd zouden kunnen reizen. Gewone aardse stervelingen uit 2435 die terug de tijd in gaan naar 2012 om te zien hoe ongelooflijk armentierig en ouderwets wij leven. Met onze vervuilende auto’s, overbevolkte steden, kiloknallers, en megastallen, ik noem maar wat. Snel terug dan naar 2435 zonder ziek te worden; wat een verademing! Om voorts te kijken in 6285, de toekomst in, of de mensheid bijvoorbeeld niet is uitgestorven. En supergrote en intelligente kakkerlakken de dienst dan uitmaken, ik noem maar wat. Maar goed, dat feest gaat dus mooi niet door. Ze hebben zich verrekend, daar in Zwitserland. En blijven we domweg vastgebakken zitten, in het heden.