Details

woensdag 26 september 2012

Kun je nagaan hoe moeilijk J.K. Rowling het gehad heeft, zei mijn oudste toen ik hem vertelde dat ik vergeten wat dat één van mijn hoofdpersonen niet kan staan in de bunker. Verdorie! Hij was toch te lang. Een klein detail, maar toch. Twee kunnen er staan, hij net niet en daarom besluiten ze op de grond te gaan zitten. In hoofdstuk 2 al beschreven, in hoofdstuk 4 net weer vergeten. En dat is belangrijk, want zijn lengte speelt later weer een rol. Misschien is dat wel het moeilijkste van schrijven: al die details onthouden. Hij heeft gelijk, de oudste. J.K. Rowling kende niet alleen Harry Potter door en door, maar ook al haar bijfiguren, van Gladianus Smalhart en Grijphaak tot Ted Tops en Viktor Kruml. Tientallen personages, met al hun gebruiken! Ze moest ze wel kennen, anders waren haar boeken nooit zo’n succes geworden. Hij wilde van me weten hoe ze dat deed, en hoe ik dat doe. Ik kan me voorstellen dat ook J.K. Rowling spoorboekjes maakte van al haar aantekeningen, want zo doe ik dat. Alle namen worden apart genoteerd, met alle karaktertrekken en gebeurtenissen daarachter. En wie zegt wat waar. Zoals bij de film de, hoe heet hij ook alweer, in de gaten houdt hoe iedereen er in een scène bij staat, om na de “cut!” en voor de “action!” exact hetzelfde beeld te vormen. Best moeilijk. Maar ook leuk. Bij mij thuis struikel je over de papiertjes en aantekeningen, schema’s en verwijzingen, en dat is ongetwijfeld niets vergeleken het interieur en schrijftafel van mevrouw Rowling. Het is constant oppassen geblazen tijdens het schrijven: je kunt moeilijk op bladzijde 168 de sleutels bij binnenkomst achteloos op het gangkastje leggen en die één pagina later van het keukenblad weer mee te grissen. Fout! Alles moet kloppen! De ruggengraat van een verhaal is de continuïteit. Dat is ook waar je op let tijdens het herlezen en herlezen. Niet alleen of de zinnen deugen en de scènes lopen, maar ook of het klopt. Het staat anders zo slordig als je hetzelfde karakter “Klaas” noemt in hoofdstuk 3 en “Kees” in hoofdstuk 7.