Deurbel

maandag 9 juli 2012

Omdat de mens van nature een nieuwsgierig wezen is, was ik net de krant aan het lezen, een lofzang van Tom Lanoye over wijlen Gerrit Komrij, toen de deurbel ging. Gisteren ging ook al de deurbel. Als voyeur keek ik op het aangefloepte schermpje naast de hoorn en zag twee mensen van Surinaamse afkomst staan, ze wachtten geduldig maar verveeld. Gister zagen de bellers er actiever uit. Een hele troep. Kinderen, in groene shirts met een zakdoek om hun nek geknoopt. Aha, padvinders! Lange tijd niet gezien. Ze heten eigenlijk Scouts en ze doen geen heitje voor een karweitje meer maar andere dingen. Welke dingen? Daarvoor deed ik dus open. Of ze iets mochten ruilen, zei een van de meisjes. Daarachter stond een lange lummel, zoals menig vader tijdens Sint-Maarten. Ruilen? Wat dan? Iets groters dan dit, zei ze, en ze gaf me een Maggi-blokje. Geef niet wat, zei ze er nog bij. En: we gaan net zo lang door tot we iets heel groots hebben. Een auto? Padvinders zijn ook niet meer wat ze geweest zijn. Ik gaf ze een theezakje. Kwebbelend trokken ze verder naar de buren, de lange lurf erachter aan. De twee nu voor mijn deur kwamen niets ruilen, maar iets brengen, vermoedde ik. Waarschijnlijk Gods Woord. En de Wachttoren. Toen mijn schermpje uitfloepte, zag ik nog net dat ze iets opschreven. Ik heb wel wat met Gods Woord, maar de Wachttoren kan me gestolen worden. Raar blad. De verhalen zijn duister, over mensen op het slechte pad die het goede pad vinden, en de tekeningen mij te opgewekt. Over de hemel vaak, ik ken het blad wel. Dan zie je in een groene bergweide twee kerngezonde bejaarden geanimeerd in gesprek met twee uitgeruste ouders, pa met pijp, ma in een fleurig jurkje, met op de achtergrond twee spelende kinderen met een leeuwenjong. Onwillekeurig vraag ik me dan altijd af wie ik zou zijn: de kwieke grijsaard, de moeder in het fleurige jurkje, of dat leeuwenjong? Heel verwarrend allemaal. Ik deed niet open, want het was maandagmorgen, mij te vroeg. Al ben ik benieuwd naar de inhoud van mijn brievenbus. Want de mens is van nature een nieuwsgierig wezen.