Dezelfde leeftijden

woensdag 24 oktober 2012

Schoolkinderen zie je in het Flanders Field Museum in het Belgische Ieper, alwaar de Eerste Wereldoorlog, voor hier de Groote Oorlog, herleeft in beeld en geluid. Geluid is de sombere muziek die constant weerklinkt en angstig maakt; beeld zijn de zielige verhalen van soldaten en ziekenbroeders en burgers die vertellen over de pijn en het leed en het verdriet van het leven en sterven in de loopgraven. De schoolkinderen luisteren aandachtig. Schoolkinderen staan straks in de Menenpoort waar om acht uur de last post wordt gespeeld. Elke avond weer. Al bijna honderd jaar lang. Klinkt het trompetgeluid tussen de muren vol namen van hen die nooit meer terugkwamen. Belgen, Fransen, Engelsen. Gevallen en vermist, vergaan in de modder. Om acht uur komt de oorlog zo dichtbij. Schoolkinderen zie je bij de slagvelden, her en der in dit Vlaamse land. Bij de eindeloze kruizen en hoge erenaalden. Bussen vol schoolkinderen. Bussen vol eerbied en ontzag, geen Modern Warfare. Maar in Vladslo lopen we alleen tussen de stenen met namen, tientallen namen, duizenden namen. Gevallen als nu de bladeren van de herfst. Een ouderpaar kijkt geknield en versteend vol treurnis toe. Geen schoolkinderen hier. Allen namen in het gras zijn Duits. Maar de leeftijden zijn hetzelfde als overal: 18, 20, 23, 19, etc, etc.