Dialoog

dinsdag 7 februari 2012

Het was misschien een beetje kinderachtig, maar wel amusant om te horen. De een was Japanner. Ondanks de kou droeg hij een spijkerbroek met scheuren en een kort jas met een winterse trui daaronder, zonder kol. De ander Chinees, en opmerkelijk genoeg zag hij er modieuzer uit. Vroeger liep de Japanse jeugd er kek bij, maar ook op dat front verliezen ze terrein aan hun buren. Hij droeg een strakke broek met grote veiligheidspelden, laag kruis, paarse schoenen, een gewatteerde jack, en een gele bril met zwarte stelen. Zijn schoudertas kwam tot net boven de knie. Hij was degene met zijn handen in zijn zakken, de ander liet ze telkens door de lucht zweven om zijn woorden kracht bij te zetten. Schooljongens waren het. Eindexamenklas wellicht. ‘Als de crisis voorbij is, staat Japan weer aan de top,’ zei de een. ‘Ach man, Japan is voorbij. Voltooid verleden tijd. Wij zijn de toekomst nu. En daarna India,’ zei de ander, hij haalde niet eens zijn handen uit zijn zakken. De ander wel, hij begon af te tellen. En noemde en roemde alle grote Japanse merken. Of de ander wel wist waar de Xbox vandaan kwam en de Playstation. ‘Ja, uit China,’ was het antwoord. Ja, nee, maar het ging ook om de kennis. En al die kennis lag in Japan. ‘Nou fijn dan, maar wij produceren het!’ zei de Chinese jongen. ‘Jullie economie is op hol geslagen, dat kan alleen maar bergafwaarts gaan,’ zei de Japanse jongen, en zijn hand dook als een skiër naar beneden. ‘Jullie economie is al jaren niet meer op gang gekomen!’ meende de ander, zijn handen bleven stijf in de zakken. De een ging door met pochen over iets dat er nog niet was of al was geweest, de ander haalde zijn schouders op. En ik dacht: Japan en China, is dat nou net zoiets als Nederland en België?