Ding

zondag 4 november 2012

Anoek had hem het eerst gezien. Ze kwam terug van een wedstrijd in haar korte rokje, vrolijk shirtje, en hij had in het park bij een kruising gestaan. Donker lang haar, zwart met pieken, lang en lekker, en donkere ogen die dwars door je heen keken. Zestien, zeventien was hij, zoiets. Hij droeg stoer een trainingspak. Ze had naar hem gestaard, als versteend, waardoor hij in de lach schoot. Een stralende lach, prachtig witte tanden natuurlijk en waanzinnige zoenlippen. Ze had zich opeens bloot gevoeld in haar te korte rokje en dat belachelijke strakke shirtje. Gelukkig waren haar benen goddelijk bruin en haar borsten al zeer aanwezig, maar ze kreeg niet de indruk dat hij daar naar keek. Of dat hij haar überhaupt nákeek. Anoek had de hele verdere dag aan hem gedacht. De week daarop was ze met Masja. Stond hij daar weer op die kruising! Alleen was hij nu in gesprek met een andere jongen, een beetje slungel. Blond en puistjes. Hij zag haar niet, maar zij zag hem wel, haar jonge god. Dit keer had hij een voetbalshirt aan en een korte voetbalbroek. Ze had zijn benen gezien, die van een beginnende voetballer, stevig, licht behaard en bruin. Ze staarde er van. Het waren vooral lange sterke jongensbenen. Anoek was op slag verliefd geworden. Maar waarop? Niet dat het haar iets uitmaakte, maar was het innige liefde of ontembare lust? Dat laatste waarschijnlijk, ze voelde haar lichaam gloeien. En ze hoorde hoe Masja tussen haar tanden door floot: ‘Jezus, wat een lekker ding!’ ‘Ik zag hem het eerst,’ zei Anoek snel, kreeg ze nou een rood hoofd? ‘No way girl,’ pareerde Masja, ‘deze meid was jou voor.’ ‘Forget it,’ zei Anoek gelukkig zelfverzekerd weer, en ze stak haar middelvinger op, ‘ik heb hem vorige week al gescout. En toen lachte hij naar me…’