Drama

woensdag 14 maart 2012

België rouwt. Eigenlijk rouwen we allemaal. Wat een vreselijk ongeluk, daar in die tunnel in Zwitserland met die bus en die schoolkinderen. Veel te veel doden, en zo jong; dat raakt iedere ouder. Toch moet me iets van hart. Hoewel voorlopig niemand en ik al helemaal niet wil ingaan op de schuldvraag, daar zijn gelukkig anderen voor die de kans moet krijgen komende dagen dieper op de zaken in te gaan, zet ik telkens opnieuw vraagtekens bij dit soort schoolreizen. Ik zie ze wel vertrekken, de bussen. Met “sneeuwklassen”. Daar is verder niks mis mee, maar waarom moet er altijd ’s nachts gereisd worden? Waarom kruipt een chauffeur aan het eind van de dag achter het stuur voor die enorme lange rit naar huis? De langste bustrip die ik als basisschoolkind heb genoten, was naar De Efteling, en dat vond ik al een reis naar de andere kant van de wereld. Er kwam geen eind aan. Ik was blij toen ik tenslotte onder de bank mocht kruipen; we waren thuis. Ik weet niet of jij ’s nachts wel eens in een bus hebt gezeten, maar ik vind het geen pretje. Het gehang, het schudden van de bus, de duisternis om je heen. Waarom in één stuk doorrijden? Waarom niet in de middag vertrekken en ’s nachts ergens overnachten? Of, waarom niet met de trein? Duurder absoluut, maar ook comfortabeler. Geen last van sneeuw, gladheid, of files. Ik wil niet zeggen dat de bussen jakkeren, allesbehalve dat, maar zulke ritten blijken altijd slopend. En ja, nu al is bekend dat de bus veilig was, de tunnel veilig was, de omstandigheden goed, maar dat zegt dus niets. Waar ik steeds aan moet denken zijn die bussen met kinderen die de hele nacht maar blijven doorrijden. Het is een gedachte. De ander: ik hoorde dat wildvreemde mensen vanochtend vroeg al bloemen hebben neergelegd in de tunnel, op de plek van de ramp. Het blijft raar dat niet zozeer het leven maar met name de dood mensen van overal bijeen brengt.