Driekoningen

vrijdag 6 januari 2012

Het zegt je misschien weinig, maar het is vandaag “Driekoningen”. Hoewel vorstelijk gekleed ging het niet zozeer om koningen, maar om wijzen, zeg maar professoren en dan in de sterrenkunde. Ze hadden een prachtige ster aan de hemel gezien en ze hadden een oude voorspelling: wie die ster zou volgen, kwam uit bij de Redder van de Wereld. Wat ze deden dus, ik zou het ook gedaan hebben, en zo belandden ze vandaag in de stal waarin met Kerstmis Jezus was geboren, zo’n tweeduizend jaar geleden dan. Vandaar dat je naast het kind in de kribbe, Maria en Jozef, de ezel en de os, en die herders met hun schapen en honden soms ook drie oude mannen in een kerststal ziet staan. Plus een kameel. Daar kwamen ze mee. Niet met z’n drieën op die ene kameel natuurlijk, maar meerdere van die beesten maakten de kerststal waarschijnlijk te klein en te duur.
En om die kameel gaat het me nou. Mijn tante had een enorme stal met enorme beelden. In mijn herinnering was die kameel wel een meter hoog. Vanzelfsprekend mocht je nergens aankomen, en ik al helemaal niet met mijn grijpgrage vingers. Toch maakte mijn tante één uitzondering voor haar liefhebbende neef: na de Kerst mocht ik elke dag de drie koningen iets dichter bij de stal zetten, en op een dag als vandaag zelfs naast de kribbe. Het was net echt. Zo kwamen de oude wijzen elke dag een stukje dichterbij. Maar de kameel was zwaar, en mijn handjes klein toen. Wat er gebeurd is, heb ik verdrongen, maar grote kans dat de kameel mij ontsprongen is. De ravage was van dien aard, dat het jaar daarop geen van de drie koningen nog een stap verzetten, en de kameel in de doos bleef.